بازگشت به صفحه اول

 برای همه ایرانیان و فارسی زبانان

از سایت جدید کیهان لندن دیدن کنید

Kayhanlondon

ما کیهانی ها

جوانکُشی

در جمهوری اسلامی

محمدرضا علی زمانی

اعدام: 8 بهمن 88

آرش رحمانی پور

اعدام: 8 بهمن 88

ندا آقاسلطان

دانشجوی جوانی که روز 30 خرداد

با شلیک گلوله به قلبش کشته شد

سهراب اعرابی

جوان نوزده ساله ای که روز 25 خرداد هدف شلیک گلوله قرار گرفت

نام و مشخصات جانباختگان

رویدادهای تابستان 88

برگرفته از «نوروز»

به نقل از مجله تلاش
شماره 20 پاییز 1383

◊ اتهام: آزادی! (برای بصیر نصیبی) چهار دهه پیش، تنی چند از فیلمسازان نامدار فرانسه از مدیران فستیوال کان خواستند این جشنواره را در پشتیبانی از جنبش دانشجویی 68 برگزار نکنند. مدیران جشنواره گفتند ما را با سیاست کاری نیست! اما گدار و تروفو خود را به پرده سینما آویختند تا توانستند جشنواره را به هم بزنند! ایران با همه جنجالش بر سر سینما، هنوز هنرمندانی چون گدار و تروفو در خود نپرورده است تا علیه اعدام جوانان خود را به پرده سینما بیاویزند. در عوض، دانشجویان و جوانان ایران امروز یک سر و گردن تاریخی بلندتر از دانشجویان 1968 هستند، آن هم به دلیل اتهام شان: آزادی!

◊ شما نوکر این ملت هستید! شما ای نوکران ملت! شرم بر شما باد که اگر به روایت سعدی عضوی از «بنی آدم» بودید، تنها تصور یک اعدام، آری، تنها تصور آن، در حکومت و نظام شما، می بایست خواب از چشمانتان می ربود و مجنون وار سر به بیابان می نهادید. شما از این همه خون به جنون نرسیدید بلکه حق به جانب و لبخندزنان بر جایگاه خود لم دادید و دلتان به این تصور بی پایه خوش که جایتان سفت است! ما، چپ و راست، جمهوری خواه و مشروطه طلب، لیبرال و دمکرات، کمونیست و سوسیالیست، بی دین و دیندار، همه جا حتی بغل گوش شما از تأسیسات اتمی، سپاه و بسیج و حوزه علمیه تا «بیت رهبری» و مجلس و دولت و سفارت هستیم و نمی گذاریم بر سر ملت معامله کنید!

◊ امروز فقط اتحاد برای آزادی برای مهار این جنبش تنها یک کمند وجود دارد: فضای باز سیاسی که نخستین گام اش همانا آزادی تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی است. اگر قرار باشد معامله ای در بالا صورت گیرد، باید معامله گران را واداشت که بر سر تأمین خواست های مردم و جنبش اعتراضی آنها باشد و نه بر سر قربانی کردن آن. در این شرایط، پیروزی تاریخی از آن نیرویی خواهد بود که راز این جنبش را که فراگیر بودن آن بر بستر گفتگو و آشتی همگانی و ملی برای ساختن یک ایران آزاد و آباد است، درک کرده باشد. وگرنه صدها بیانیه و دهها  اتاق فکر و هزاران سخنرانی در اینجا و آنجا درست مانند توپ و تانک رژیم، اثر و نفوذی در این جنبش نخواهد داشت.

◊ نسل ما، نسل خشونت و اشتباه آینده ایران در گرو یک همگرایی فراگیر است که در آن همه گرایش های فکری و سیاسی حضور داشته باشند. جنبش اعتراضی و اجتماعی ایران بسی فراتر از بیانیه ها و کشفیات «یک تن» و «دو تن» و «پنج تن» و «ده تن» است. هر اقدامی که در آن زنان، جوانان، چپ، راست، جمهوری خواه و مشروطه طلب، داخل و خارج، حضور نداشته باشد، راه به جایی نخواهد برد بلکه فقط جمعی خواهد بود که تنها در فکر احیای یک فکر، فقط یک فکر، فکر خودش، است. فکری که پیوند نمی آفریند بلکه حاملانش را مانند خمیر به همدیگر می چسباند.

◊ ای روشنفکران! شما مسئول هستید! هر آنچه ایران در آینده از سر بگذراند، نطفه اش امروز در حال بسته شدن است. تمام صد سال گذشته اگرچه از سویی با همه تناقض های موجود در فرهنگ جامعه ایرانی، صرف پرورش مفهوم مدرنیته گشت، لیکن جنین ابتری را نیز در خود پرورد تا سرانجام با پیروزی انقلاب اسلامی به دنیا آید و به سرعت به یک هیولا تبدیل شود. گویی اسطوره هزاران ساله زُروان و پسران دوقلویش در تاریخ معاصر ایران به وقوع پیوست: اهریمن زودتر شکم «زمان» را درید و به دنیا آمد!

رأی من کجاست یعنی قدرت من کجاست! همه جا مطالبه حق، چیزی جز مطالبه قدرت نیست. برخورداری از حق، یعنی برخورداری از قدرت. وقتی مردم حقوق خود را می خواهند یعنی حق حاکمیت خود و قدرت خویش را در حکومت طلب می کنند. «رأی من کجاست؟» از یک سو یعنی «حق من کجاست؟» لیکن از سوی مهم تر یعنی «قدرت من کجاست؟!» آنها فکر می کردند با این «رأی» یک «چیزی» جابجا می شود. «تغییری» به وجود می آید. می  خواستند به قدرت «رأی من» این «قدرت» موجود جا به جا شود. یا کمی تکان بخورد! اساسا رأی دادن در جوامع باز و کشورهای دمکراتیک به معنای جابجایی قدرت است. در جمهوری  اسلامی اما رأی نه تنها قدرت بلکه حتی حق هم نیست.

▪▪▪ از هفته های پیش ▪▪▪

◊ روح جمهوری اسلامی در تنگنا

◊ وقتی واژه ها و نشانه ها سخن می گویند

◊ دوباره بر می گردیم!

◊ تغییر تاریخی در راه است

◊ ما دوباره سربلند شدیم

◊ ميهنم را پس بده!

◊ وحدت عمل به جای وحدت کلمه

◊ اینها نیامده بودند که بروند، به سال 1939 خوش آمدید!

 ه. لیله کوهی

ای آنکه ترا قبله، به کهریزک بود

این ریش توهم، مستحق فندک بود

امید، که رهبرت نگوید فردا

آن چند کیلو واجبی ات اندک بود

ارعاب دیگر اثر ندارد

گفتگوی دی تسایت با عباس میلانی

رفسنجانی می‌خواهد بگوید مقاومت مردم را نمی‌توان در هم شکست و اگر رژیم با مردم کنار نیاید، سرنگون خواهد شد. در این میان اگر سپاه پاسداران نیز به این نتیجه برسد که سودی از وضعیت موجود نمی‌برد، برای حفظ رژیم نخواهد جنگید.

ژورنالیسم در خفقان

گفتگوی «خیابان» با  الاهه بقراط

از اعتصاب مطبوعات در سال ۵۷ نمی‌توان تقليد کرد چرا که امروز مطبوعات "نامدار" در دست خود رژيم هستند و حتما اعتصاب نخواهند کرد! مطبوعات روشنگر نيز با همه محدوديت‌ها تنها روزنه خبررسانی به شمار می‌روند. ولی اگر کارمندان عادی و کارگران چاپخانه روزنامه‌هايی مانند کيهان تهران و هم چنين کارکنان خبرگزاری‌های وابسته به رژيم مانند ايسنا و ايلنا و ايرنا و فارس در اعتراض به سياست وابسته و ضدمردمی مديران و مسئولان اين رسانه‌ها دست از کار بکشند آنگاه اين اعتصاب قطعا نقش مهمی بازی خواهد کرد. وگرنه مثلا اعتصاب روزنامه "اعتماد ملی" که خود رژيم در صدد است آن را توقيف کند، چه سودی خواهد داشت؟!

آرام گرفتن تظاهرات به معنای آرامش جامعه نیست

گفتگوی روانیوز با الاهه بقراط

گفتگوی تلویزیون ایرانیان در برلین

 با الاهه بقراط

حکومت اسلامی ، اعتراضات مردم و نقش موسوی

نه خامنه ای، نه موسوی و نه مردم دیگر راه بازگشت ندارند. ایران به سوی یک تعیین تکلیف نهایی و سرنوشت ساز پیش می رود و آن پایان نبرد اهداف مشروطه با حکومت مشروعه است

این هم سخنی با مخاطبان آلمانی و خانم مرکل صدراعظم آلمان که خواستار شمارش مجدد آرا شد! متن آلمانی و ترجمه فارسی آن را که برای اشپیگل نیز فرستاده شده در اینجا بخوانید

پاسخ به این نامه را که همان روز از سوی دفتر خدمات شهروندی حزب دمکرات مسیحی برای ژورنالیست فرستاده شده  در اینجا بخوانید

اعتراضی کوتاه نیز در کنار تمامی واکنش ها و اعتراضاتی که از سوی «ژورنالیست» به رسانه های آلمان صورت می گیرد، در 17 ژوییه 2008 تقریبا یک سال پیش در روزنامه دی تسایت منتشر شد. ترجمه فارسی این متن را که همان زمان بر بروز چنین نا آرامی هایی تأکید می کرد در اینجا بخوانید.

روی جلد مجله اشیپگل 22 ژوئن 2009

سرانجام غرب دریافت تفاوت چندانی بین زمامداران حکومت اسلامی در ایران با شیخ نصرالله لبنان و بن لادن القاعده وجود ندارد. باید از جمهوری اسلامی ممنون بود که جنایت های پشت پرده و درون زندان ها را در خیابان ها در برابر چشم همگان به نمایش گذاشت.

تیتر مجله از این قرار است:

عصیان علیه افراطیون

عصیانی که قرار است بنیادگرایی اسلامی را به شکست بکشاند

عنوان گزارش درون مجله چنین است:

طغیانگران در حکومت الله

اشپیگل در گزارشی زیر عنوان «خشم آشکار» به مچ بند سبز چند تن از بازیکنان تیم ملی فوتبال ایران نیز می پردازد. در یک تفسیر دیگر زیر عنوان «دوئل برگزیدگان» به شباهت ایدئولوژیک و مذهبی بین احمدی نژاد رییس جمهوری اسلامی و نتانیاهو نخست وزیر اسراییل پرداخته می شود.

سیر رویدادهای ایران اما سریعتر از این گزارش ها و مضمون آن ظاهرا با آنچه در بسیاری از این تفسیرها مطرح می شود، متفاوت است. در این تفسیرها به خوبی می توان رد پای سیاست رسمی این کشورها را دید.

بهترین عکس خبری دوران

از یک «قهرمان مکروه»

عکس های «وال استریت ژورنال» را در اینجا ببینید:

<<Flash Point>>

درست روز ده دسامبر روز جهانی حقوق بشر مجله اشپیگل در اینترنت به ماجرای عکسی اشاره کرد که برنده جایزه پولیتزر شد ولی کسی بیست و هفت سال عکاس آن را نمی شناخت (2006)

جهانگیر رزمی که بیست و هفت سال سکوت کرد و در این مدت عکاس خانوادگی محمود احمدی نژاد شد می گوید: من یک قهرمان مکروه هستم!

     
  انتشار دوباره یک پرونده بسته نشده به استناد کیهان آن سالها 

| طرح ماه |   | خسته از بازی |   | محمد فاضل|  | طرحهای پیشین |

ایران، سویس امروز نیست ولی سویس پانصد سال پیش هست!

حتمااین کتاب رابخوانید:

 توصیه «ژورنالیست»

به همه ایرانیان تا تصویر خود و کشور خویش را در آن بازیابند!
«سیاست عملی» و «اصلاح طلبی» در هیچ دوران و هیچ کشور

 به معنای بی اخلاقی، تن دادن به خودکامگی و پای نهادن بر وجدان بیدار نبوده و نیست.
وجدان بیدار

(نام اصلی: کاستلیو علیه کالوین یا وجدانی علیه خشونت)
نوشته: اشتفان تسوایگ
ترجمه: سیروس آرین پور

نشر فرزان / تهران/ 1376

  تاریخ پرچم ایران

جمهوری اسلامی به ایران امروز و جهان مدرن تعلق ندارد

ایرانیان شایسته یک نظام دمکراتیک و مبتنی بر حقوق بشر هستند

ژورنالیست

the journalist

17 بهمن 88-  شماره 239

Nr.239 - 06 Feb. 10

◊ درباره ژورنالیست

◊ همکاری با ژورنالیست

◊ تماس  با  ژورنالیست

(ای میل های گروهی و تکراری بدون آنکه خوانده شوند، بلافاصله پاک خواهند شد)

▪ مقاله

▪ ترجمه

▪ کتابگزاری

▪ کتاب

▪ ادبیات

▪ گفتگو

▪ بایگانی

 شما ای نسل های آینده!

اوباما و «جهان اسلام»

آی ریکا، آی ریکا...

تصویری از برادرم

انقلاب اسلامی در ایران
به روایت تصویر
Islamic Revolution In Iran
An Illustrated Version

عکسهای دیگری از

انقلاب اسلامی PDF

یادداشتهای وزیر بیت رهبری

امین ا... رهبر

چون بد آید، هر چه آید بد شود

یک روز سر ناهار مقام معظم رهبری فرمودند به هیئت نمایندگی ما بفهمان که باید به این پنج بعلاوه یک بفهمانند که ما نمی توانیم راجع به ثروت کشورمان که مال خودمان است یعنی مال امت ماست کوتاه بیاییم. این دانش اتمی و تأسیسات اتمی و غیرو همه ثروت ماست. اگر هم اصرار بکنید همه چیز را به هم می زنیم. هم زور داریم و هم ثروت! شما هم هیچ گُهی نمی توانید بخورید. مقام معظم رهبری تأکید فرمودند همینطور به هیئت نمایندگی ما بگو و آنها هم درست همین طور به آن پنج بعلاوه یک بگویند. اطاعت کردم ولی جرأت نکردم بپرسم چرا همه اینها را به آقای دکتر علی اکبر صالحی رییس سازمان انرژی اتمی ایران اسلامی که آنور سفره نشسته است نمی گویید. مقام معظم رهبری درباره مسائل اتمی جلوی رییس سازمان انرژی اتمی صحبت نمی فرمایند!

به یاد صادق هدایت

In
Memory
Of
sadegh hedayat

زندگینامه کوتاه

چند نامه
آلبوم عکس (فلاش)

البعثه الاسلامیه الی البلاد الافرنجیه

گروه موسیقی آبجیز

وبلاگی از گیلان و مازندران

بازگشت به صفحه اول

| © 2001 - 2010 | alefbe - journalist | | berlin | | germany |

journalist@alefbe.com