ترجمه

نگرانی اتحادیه اروپا از روابط چین و تهران

تشدید روابط تجاری گسترده بین چین و ایران سبب نگرانی اتحادیه اروپا شده است. بنا به نظر سیاستمداران اروپایی، شرکت های چینی به دلیل تحریم هایی که به سبب برنامه های اتمی ایران علیه این کشور اعمال می گردد، جانشین رقبای اروپایی خود می شوند که بیش از پیش از بازار ایران دور می مانند. گزارش تایمز مالی آلمان را (01 مه) در این زمینه می خوانید:

یک دیپلمات اروپایی به گزارشگر تایمز مالی می گوید: «این یک جدل لفظی نیست بلکه یک نگرانی واقعی است». بنا بر یک تخمین درونی اتحادیه اروپا، صادرات چین به ایران در سال 2007 به بیش از دو برابر افزایش یافته است. حال آنکه صادرات اتحادیه اروپا به ایران در همان زمان به شدت کاهش یافت.

این در حالیست که رژیم ایران بر خلاف قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل همچنان به غنی سازی اورانیوم ادامه می دهد. تهران مدعیست که این غنی سازی صرفا در خدمت مصارف غیرنظامی است ولی غرب رژیم ایران را متهم می کند که مخفیانه به دنبال ساختن سلاح های اتمی است. از همین رو شورای امنیت تحریم هایی را مقرر ساخت تا رژیم ایران را مجبور به توقف غنی سازی اورانیوم کند.

از آن زمان شرکت های اروپایی گلایه می کنند که شرکت های چینی، روسی و هندی معاملات آنها را با ایران حتی در آن عرصه های اقتصادی که اصلا شامل تحریم ها و تنبیهات نمی شوند، از دست شان به در می آورند چرا که بسیاری از شرکت های اروپایی از معامله با شرکت های ایرانی دوری می کنند زیرا از این نگرانند که مبادا این معاملات به روابط بازرگانی آنها با شرکت های آمریکایی ضربه بزند. علاوه بر این، آنها از محدودیت بیمه های تضمینی که از سوی دولت های خودی بر آنها تحمیل می شود نیز زیان می کنند. از سوی دیگر از آنجا که بسیاری از بانکهای غربی معاملات خود را با بانکهای ایران متوقف کرده اند، جریان انتقال پول نیز به شدت پیچیده شده است.

نقش اتحادیه اروپا

تأثیرات منفی تحریم های تاکنونی سبب شده تا بحث بر سر تحریم های بیشتر ایران از سوی اروپا با دشواری روبرو شود. برای نمونه اخیرا مذاکراتی در این باره وجود داشت که اتحادیه اروپا در مورد آخرین قطعنامه تحریم (1803) که در سازمان ملل به تصویب رسید تا چه اندازه می باید در تدابیر تنبیهی علیه رژیم ایران از خود مایه بگذارد. به گفته دیپلمات ها، اتحادیه اروپا بیش از هر چیز حساب های بانک ملی ایران را در اروپا مسدود خواهد کرد.

مهدی صفری معاون وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی در دیداری از برلین درباره این سردرگمی اروپاییان چنین گفت: «وقتی ما می گوییم معاملات تجاری کاهش پیدا کرده، معنی اش این نیست که ما از آن ضرر می کنیم! ما خیلی راحت می توانیم با کشورهای دیگر معامله کنیم».

جای خالی شرکت های غربی را بلافاصله شرکت های چینی، روسی، هندی و ژاپنی پر می کنند. بنا به منابع رسمی، مجموعه روابط بازرگانی بین ایران و چین از 10 میلیارد دلار در سال 2005 به 18 و نیم میلیارد دلار در یازده ماه نخست سال 2007 رسید. ایران بیش از هر چیز نفت و محصولات نفتی به ارزش تقریبا 12 میلیارد دلار صادر می کند. مطابق محاسبات انستیتوی محافظه کار آمریکن اینترپرایز در واشنگتن، چین از سال 2000 با مجموعه سرمایه ای بالغ بر 102 میلیارد دلار هم چنین بزرگترین سرمایه گذار مستقیم در ایران، پیش از فرانسه و آلمان است. این سرمایه گذاری عمدتا در بخش نفت و گاز صورت می گیرد.

پس از انعقاد یک قرارداد گاز بین  ایران و شرکتهای مالزیایی و چینی، اینک در آمریکا این نگرانی وجود دارد که مبادا شرکت های اروپایی نیز همین روش را دنبال کنند. به ویژه قراردادی که در ماه مارس بین کنسرن انرژی سوییس و ایران بسته شد، به شدت مورد انتقاد قرار می گیرد. تا کنون شرکت های انرژی اروپا خود را به اعلام برنامه های آتی دو طرفه با ایران که متضمن پایبندی آنها نمی بود، محدود می کردند. 

| © 2001-08 | | alefbe - journalist | | berlin | | germany |