ترجمه

مجموعه ای عجیب از فریب و دروغ

 پس از انتشار سازمانهای جاسوسی آمریکا درباره توقف برنامه بمب اتمی جمهوری اسلامی در سال 2003 بخشی از واکنشها حتی از سوی برخی از مقامات و مسئولان خود حکومت اسلامی، با تردید و ناباوری همراه بود چرا که تقریبا همه می دانند نخستین قانون جهان جاسوسی این است: طرف مقابل هرگز نباید بداند آدم چقدر اطلاعات دارد یا ندارد! مقاله لئون دووینتر نویسنده هلندی را می خوانید که در روزنامه آلمانی دی ولت (15 دسامبر) منتشر شد.

گزارش اخیر شانزده سازمان جاسوسی ایالات متحده آمریکا در هفته نخست دسامبر در سراسر جهان پخش شد. پیامدهای آن اما در سطح پیامهای ساده اندیشانه کاهش داده شد: ایران تلاش برای تولید بمب اتمی را در سال 2003 متوقف کرده است. متن هایی نیز که در شرح این تیتر منتشر شد، همگی هیچ اعتنایی به تمامی گزارش ها و خبرهایی که تا کنون وجود داشت، نکردند. گویی افکار عمومی جهان حالا ایران را به چشم یک کشور صلح جو می بیند که در سال 2003 ناگهان خوابنما شده و با پشیمانی از برنامه تولید بمب اتمی خود دست برداشته است.

در این میان گزارش یادشده تأثیرات سیاسی نیز دارد از جمله اینکه آزادی عمل رییس جمهوری آمریکا را محدود و اعتماد را نسبت به او خدشه دار می سازد. ولی پرسش اینجاست: آیا واقعا کسانی که این گزارش را نوشته اند از این پیامدها و تأثیرات خبر نداشتند و  آن را در نظر نگرفتند؟!

اولین قانون در جهان سازمانهای جاسوسی چنین است: طرف مقابل هرگز نباید بداند آدم چقدر اطلاعات دارد یا ندارد! به این ترتیب یک گزارش جاسوسی مبتنی بر مسئولیت پذیری، بنا بر تعریف، اساسا چیزی نیست جز یک مانور برای به بیراهه کشاندن طرف مقابل. هیچ خواننده ای، به ویژه اگر از طرف مقابل باشد، نمی تواند تخمین بزند که خود آمریکا از چنین گزارشی چه چیز نصیب اش می شود. واقعا این گزارش با امید رسیدن به کدام هدف منتشر شد؟ سازمان های جاسوسی باید می دانستند که این خبر که ایران برنامه بمب اتمی خود را متوقف کرده است، فشار بر روی ایران را  تضعیف می کند. حالا جمهوری اسلامی تا انتخابات ریاست جمهوری در آمریکا فرصت دارد اتفاقا همان برنامه متوقف شده را بدون مزاحمت دیگران از سر بگیرد. آیا این به سود آمریکاست؟

سازمان های جاسوسی آمریکا هر چه هم درباره آنچه واقعا در ایران پیش رفته است اطلاع داشته باشند، انتشار عمومی یک گزارش که بر اساس آن نهایتا رژیم ایران را از بار سرزنش تولید سلاحهای اتمی آزاد می کند، خطرناک است. هیچ دلایل محکمی برای این گزارش وجود ندارد. همه چیز به دور احتمالات می گردد. جز اینکه با اطمینان می توان گفت از آنجا که ایران برنامه تسلیحات اتمی خود را متوقف کرده است، پس هر تصمیم سیاسی باید بر بدترین فرض ممکن استوار باشد. اگر آدم بداند که آنچه را که دشمن می داند، نمی داند، پس باید خود را برای بدترین حالت آماده کند.

نویسندگان گزارش سازمان های جاسوسی آمریکا به خوبی این را می دانند. آنها به مثابه مقامات آگاه به مسئولیت خود باید بتوانند هر آنجایی که در برابر چشم همه به گفتگو می پردازند، در مورد اطلاعات خود درباره طرف مقابل کاملا ماهرانه دروغ بگویند. اگر قرار باشد آنها شفاف و شریف آنچه را که می دانند همه جا جار بزنند، در این صورت نمی توانستند در جایگاه مقامات مسئول سازمانهای جاسوسی قرار داشته باشند. از همین رو باید اصل را بر این گذاشت که گزارش شانزده سازمان جاسوسی آمریکا یک مجموعه عجیب از فریب و دروغ است. و اگر چنین نباشد، در این صورت  جهان آزاد خود به خویشتن دروغ می گوید. این فرض که سازمان های جاسوسی آمریکا واقعا آنچه را از طرف مقابل می دانند به گوش جهانیان برسانند و همه را از آن مطلع کنند، آنقدر ابلهانه است که نباید بیش از این فکر خود را به آن مشغول داشت.

| © 2007 | | alefbe - journalist | | berlin | | germany |