translation

مقاله

وزیر امور خارجه آلمان:

ایران بزرگترین چالش ماست

فرانک والتر اشتاین مایر از حزب سوسیالیست جانشین یوشکا فیشر وزیر امور خارجه سبز آلمان است. اشتاین مایر در دولت ائتلافی سوسیال دمکرات و سبز گرهارد شرودر صدراعظم پیشین آلمان از مسئولین بلندپایه نخست وزیری بود و اینک بیش از سه ماه است که در دولت خانم آنگلا مرکل (دمکرات مسیحی) مسئولیت وزارت امور خارجه آلمان را بر عهده دارد. وی در گفتگوی مفصلی با روزنامه دیتسایت (23 مارس) از جمله در مورد برنامه جمهوری اسلامی اظهار نظر کرده است.

س: 122 روز از خدمت شما به عنوان وزیر امور خارجه می گذرد. بزرگترین چالش شما در این مدت چه بود؟

ج: این 122 روز پر از چالش های بزرگ و کوچک بوده است. بزرگترین چالش اما مانند گذشته همانا برخورد با برنامه های اتمی ایران است.

س: آیا این بزرگترین چالش برای جهان هم هست؟ یا اینکه مانند عراق به دام یک سناریو می افتیم؟

ج: شما از مباحثی که در حال حاضر بین سه کشور اروپایی و هم چنین بین این سه کشور و سه کشور دیگر، یعنی آمریکا و روسیه و چین، جریان دارد می توانید دریابید که از مسئله عراق درس گرفته شده و کسی حاضر نیست ساده اندیشانه دست به عملی بزند. در مورد ایران مسئله بیش از هر چیز این است که یکپارچگی جامعه جهانی حفظ شود.

س: از نظر شما بزرگترین خطری که از سوی ایران وجود دارد، چیست؟

ج: خطر می تواند در این باشد که گمان البرادعی که در سال 2003 ابراز نمود، تأیید شود. و آن این است که هدف فعالیت های برنامه اتمی ایران واقعا استفاده صلح آمیز از نیروگاه های هسته ای نباشد. این یک خطر دوگانه خواهد بود: از یک سو نمی توان تضمین کرد که این سلاح ها جایی در جهان مورد استفاده قرار نگیرند. از سوی دیگر، وجود یک کشور اتمی دیگر در خاور میانه سبب تحریک کشورهای دیگر در این منطقه برای دستیابی به انرژی هسته ای می شود. این خودش دارای پیامدهایی است: نخست اینکه بی ثباتی در این منطقه تشدید می شود در حالی که ما به ثبات در آنجا نیاز داریم. دوم اینکه سبب تشدید روندی در مقابله با پیمان منع گسترش سلاح های کشتار همگانی می شود که واقعا قابل پذیرش نیست.

س: بهتر نیست آمریکا با ایران نه تنها درباره عراق بلکه در مورد مسائل واقعی وارد گفتگو شود؟

ج: اگر موضوعی برای گفتگو وجود داشته باشد که آمریکا حاضر باشد درباره آن با ایران گفتگو کند، نمی توان به آسانی درک کرد چرا اتفاقا از موضوعی که بی تردید در سالهای گذشته سبب ایجاد بزرگترین نگرانی ها در جامعه جهانی شده است، باید چشم پوشید. جک استراو وزیر امور خارجه انگلیس نیز همین نظر را دارد.

س: آیا ایران به دلیل ضعف اقتصادی مجبور به همکاری نیست؟

ج: دو موضوع بر ایران تأثیر می گذارد: یکی این که با در پیش گرفتن راهی که شاید ایران انتظارش را نداشت، ما از جمله از طریق تلاش سه کشور اروپایی، توانستیم سازمان ملل متحد را در برابر بلندپروازی های اتمی ایران یکپارچه نگاه داریم. دیگر این که مذاکرات اروپایی ما با این هدف آغاز شد که ایران سرانجام از جمله به دلیل منافع اقتصادی رابطه قانونمندی را با همسایگان و بقیه جهان در پیش گیرد.

س: آیا غرب کمتر از ایران درباره چالش های اقتصادی نگران است؟

ج: اگر بپذیریم که ایران مجبور به همکاری اقتصادی با غرب است، و اگر ما می خواهیم ایران را وادار به در پیش گرفتن یک روش معین بکنیم، آنگاه نباید نسنجیده خود را از امکانات مختلف محروم کنیم. اینکه آیا در پایان کار به تحریم اقتصادی از سوی شورای امنیت خواهد کشید، من نمی توانم پیش بینی کنم. برای این کار باید بتوان رفتار روسیه و چین را در این زمینه پیشگویی کرد. ولی ما هنوز به این نقطه نرسیده ایم.

س: چرا هند اجازه دارد سلاح اتمی داشته باشد و ایران نه؟

ج: من بر همان موضع خود هستم: ما با گسترش بیشتر تسلیحات اتمی مقابله خواهیم کرد. تفاوت در این است که هند این سلاح را دارد و به عنوان کشوری که پیمان منع گسترش سلاح های کشتار همگانی را امضا نکرده است، تا کنون فعالیت های خود را بر اساس اصول آن پیمان نیز تنظیم نکرده است. من نمی خواهم بگویم که پاسخ به پرسش های شما بسیار ساده است. لیکن ما باید روی این سخنان البرادعی به نمایندگی از سازمان انرژی اتمی تأمل کنیم که می گوید پیش از آنکه هند را محکوم کنیم بهتر است با هم روی این موضوع فکر کنیم که آیا بهتر نیست تلاش شود کشوری را که پیمان منع گسترش تسلیحات اتمی را امضا نکرده و سلاح اتمی هم دارد، گام به گام به جمع کشورهایی که این پیمان را امضا کرده اند نزدیک کنیم و از این راه نقش آن را در این پیمان تقویت نماییم؟ مسئله دیگر البته این است که با توجه به مذاکرات اتمی که با ایران در جریان است، آیا یک زمان دیگر برای چنین اقدامی [منظور پیمان اتمی آمریکا و هند است] مناسبت تر نمی بود؟