شعر

 

زنده می خواهمت

تیرداد کورس بابایی

به پاس پایداری اکبر گنجی

 

 

صبوری کن شب شکن

 زنده می خواهمت

پایداری کن قلندر

روییده ای از بطن این سیه مرداب

 

*

 

کنون

     دیگر

           می توان

                 تورا هم «ستاره» خطاب کرد

 

             نبینم قامتت را خم

                 مرگ معنای دیگر می گیرد                                    

            آن زمان که تو خود

                                   به پیشوازش می شتابی

              شب قامتش می شکند در برابرت

               آن زمان که تو خود

                        قاصد بر آمدن خورشید می شوی

                                                               
*                                                            

                                                             

        نام بزرگت را توان حاشا کردن نیست

        تسلیم مشو مبارز

       گر چه جانکاه است این دقایق

            زنده بمان «کاشف»

        سرخ پوشان و سیه رویان

       به انتظار خاموشی فریادت نشسته اند

       رانده شدگان و تنهایان

       در مسلخگاه تبعید خاطره ها

       به انتظار رهایی ات نشسته اند

        چه کوچک است «زندانبان»

       آن زمان که لبهای خشکیده ات را

                پیکر بی رمق

       چهره شکسته ات را

      جهانی تماشا می کند و

       بر فرجام شوم ما می گرید

                  
*

     مرده یا زنده!

     بگذار شکفتن حضورت را ببینم

     بگذار بلوغ واژه آزادی

                       در باغستان اندیشه ات را ایمان آورم

        نامت را تا به ابدیت

       بر قلب خویش کتیبه می کنیم

 

      «گنجی»

        در این خزانه به یغما رفته

         بزرگی

       در این سرزمین خفته در خون و ماتم

       زنده بمان امید دوباره برخاستن

         زنده می خواهمت

              استوارتر از هر زمان

                 پاینده باشی «قهرمان»   

 

| © 2005 | | alefbe - journalist | | berlin | | germany |