ایران
اکثریتِ بی حق و حقوق
زنان ایران نه نیمی از جامعه بلکه طبق
آخرین آمار اکثریت جمعیت کشور را تشکیل می دهند.
این اکثریت خاموش در دو دهه گذشته، در هفته های اخیر سکوت خود را شکست. به حذف
نامزدهای زن به دلیل جنسیت آنان که مطابق قانون اساسی انجام گرفت، اعتراض کرد.
به ممنوعیت حضور در ورزشگاه آزادی برای تماشای مسابقه فوتبال اعتراض کرد. و
سرانجام روز 22 خرداد در برابر دانشگاه تهران خواستار تأمین و تضمین حق و حقوق
خود در قانون اساسی و قوانین مدنی شد.
در کنار این اعتراضات، زنان به مثابه
دانشجو و مادر و همسر و خواهر و دختر زندانیان سیاسی و دگراندیش همراه با دیگر
معترضان دست به تحصن های اعتراضی زدند. تحصن آنان در برابر زندان اوین که با
هدف آزادی ناصر زرافشان، وکیل خانواده های قربانیان قتل های زنجیری، صورت گرفت،
نه روز ادامه داشت. روز جمعه 22 خرداد به دلیل برگزاری انتخابات متوقف گشت و
قرار است از شنبه 23 خرداد ماه در محل دیگری ادامه یابد.
زنان در انتخابات ریاست جمهوری اسلامی نهم
نیز هشیاری به خرج دادند. با وجود تبلیغاتی که همه نامزدها در زمینه حقوق
زنان به راه انداختند، آنان یا راه تحریم را در پیش گرفتند و یا به زعم خود به
مصطفی معین، نامزدی که به گمان آنان «بدتر» از دیگران نیست رأی دادند. تجربه
نشان خواهد داد کدامیک حق داشتند، لیکن نکته مسلم این است که همه آنان برای
دستیابی به حقوق خود مصرانه وارد میدان شده اند.
هنگامی که زنان به عنوان اکثریت جمعیت کشور
به دلیل جنسیت خود نقشی در اداره کشور نداشته باشد، هنگامی که جوانان به
عنوان اکثریت جمعیت کشور به دلیل انحصار قدرت در دست الیگارشی حاکم که از بیست
و هفت سال پیش همچنان زمامداری را بر عهده دارد، نقشی در سرنوشت کشور نداشته
باشند، باید منتظر پیامدهای سیاسی و اجتماعی آن بود که چیزی جز انفجار بر بستر
بحران های موجود نخواهد بود.
|
