ایران
امروز حتا دیر است...
اعتصاب غذا، تحصن و بیانیه های اعتراضی ایرانیان در داخل و خارج کشور با
همبستگی بین المللی و اعتراضات علیه جمهوری اسلامی همراه می شود.
برخی از زندانیان سیاسی و دانشجویان از چند روز پیش در اعتصاب غذا به سر می
برند و اعتصاب غذای سراسری امروز بیستم خرداد ماه آغاز می شود. رهبران
اپوزیسیون در خارج کشور به همراه بسیاری از مخالفان رژیم برای ابراز همبستگی با
زندانیان سیاسی و دانشجویان در کشورهای مختلف جهان بطور فردی و جمعی با آنان
همراهی می کنند.
اعتصاب غذای دکتر ناصر زرافشان از روز سه
شنبه برای مدت نامعلوم آغاز شده است. هما زرافشان همسر وی و عده ای
از آزادی خواهان که برای رسیدگی به وضع وی جلوی زندان اوین تحصن کرده بودند،
دستگیر و پس از چند ساعت بازجویی آزاد شدند. ناصر زرافشان با وجود وضعیت
نامطلوب جسمانی به اعتصاب غذا ادامه می دهد و همراهان وی با پشتیبانی ایرانیان
از شهرهای مختلف روبرو شده اند.
اکبر گنجی روزنامه نگار معترض که به حکم
دادستانی می بایست پس از پایان مرخصی استعلاجی سه شنبه شب به زندان بازگردد،
ناپدید شده است. دادستانی مدعی است که او فرار کرده و مخفی شده است حال آنکه
همسرش با نگرانی از سرنوشت او می گوید از او خبری ندارد.
میلیونها نفر در سراسر ایران چهارشنبه شب
پس از پیروزی تیم ملی فوتبال ایران و راهیابی آن به جام جهانی 2006 آلمان به
خیابانها ریخته و این پیروزی را بهانه ای برای ابراز شادی و میهن دوستی و
مخالفت با انتخابات نمایشی که در پیش است قرار دادند. بسیاری از زنان و جوانان
شعارهای ضد حکومتی سر دادند، در قم چندین انفجار روی داد و در برخی شهرها بین
نیروهای انتظامی و مردم درگیری پیش آمد. در برخی مناطق زنان روسری های خود را
از سر برداشته و با آن به همراه مردان به رقص پرداختند. پیش از آن بسیاری از
زنان پیش از باز شدن درهای ورزشگاه آزادی در برابر آن تجمع کرده و خواهان ورود
شدند. با اینکه از ورود آنان ممانعت شد، لیکن برخی توانستند به درون
ورزشگاه روند و برخی دیگر که بیرون ماندند با شعارهای «چند قدم تا آزادی؟» و
«آزادی حق من، ایران وطن من» هم اعتراض و هم مسابقه را دنبال کردند.
گروهی از زنان آزادی خواه روز یکشنبه 22
خرداد گرد می آیند تا نسبت به حقوق پایمال شده خود در قوانین نظام جمهوری
اسلامی اعتراض کنند.
اعتصاب و اعتراض کارگران واحدهای تولیدی،
آموزگاران، پرستاران و دیگر لایه های اجتماعی بطور مداوم ادامه دارد.
جنبش سندیکایی به میدان آمده است. هفته گذشته پس از بیست و دو سال برای نخستین
بار یک سندیکای کارگری مستقل در شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه تشکیل شد.
همزمان، اعتراضات جهانی و بین المللی برای آزادی
زندانیان سیاسی و رعایت حقوق بشر با موج اعتراضات در داخل کشور همراه شده است.
فشارهای کشورهای قدرتمند جهان مانند آمریکا و سه کشور اروپایی در زمینه های
مختلف همچنان ادامه دارد. این فشار اگرچه با امتیازدهی هایی همراه شده است،
لیکن رژیم در وضعیتی نیست که عمرش به استفاده از این امتیازها کفاف دهد.
در چنین شرایطی که رژیم
هرگز تا این اندازه سست و متزلزل نبوده است، زمامداران حکومت خود را برای انتخابات
ریاست جمهوری آماده می کنند و در این میان «اصلاح طلبان» و گروههایی چون «نهضت
آزادی» به رهبری ابراهیم یزدی مانند همیشه و با تمام توان به یاری آن برخاسته اند. تنها هفت
روز دیگر به انتخاباتی که می تواند به روزی سرنوشت ساز تبدیل شود باقی مانده
است. تا آن روز بی تردید از شدت اعتراضات داخلی و فشارهای بین المللی کاسته
نخواهد شد، اگرچه برخی رفسنجانی و برخی معین پسندند بدون آنکه توجه داشته باشند
خواست جامعه جوان ایران و جنبش آزادی خواهی حتا از افرادی توانمندتر از این دو
نفر هم فراتر رفته است. مسئله نه بر سر این یا آن فرد، بلکه بر سر کلیت نظام و
ساختار سیاسی حاکم بر ایران است. 27 سال مبارزه برای دموکراسی و حقوق بشر و
برای رسیدن به چنین روزی زمان کمی نیست. در کشاکش رقابت آمیز و بی رحمانه ای که
جهان در دو دهه اخیر در آن بسر می برد، امروز حتا دیر است...
|
