یک هفته و سه تصویر

ایران

ایرانیان تحریم را انتخاب می کنند

سیاست تحریم به ابزار مشترک نیروهای مختلف سیاسی تبدیل شده است. هیچ زمان چنین طیف گسترده ای از مخالفان رژیم و مدافعان دمکراسی و حقوق بشر به یکدیگر نزدیک نشده بودند. با وجود سنگ اندازی ها و سیاست های مماشات گرانه کسانی که ادامه جمهوری اسلامی را به تغییرات بنیادین ترجیح می دهند، موج تحریم در ایران فراگیر می شود.

در این میان «اصلاح طلبان» که هم چنان فعالیت در چهارچوب شرایط کنونی را با پذیرش هر ذلت و دریوزگی به ایستادگی و مقاومت در برابر استبداد و خودکامگی ترجیح می دهند، در هر دوره تحقق وعده و وعیدهای خود را به پس از رسیدن به فلان مقام و بهمان کرسی موکول می کنند. تجربه اما نشان داد هنگامی که آنها در رأس نهادهای سیاسی قدرت هم هستند و اکثریت را در آنها تشکیل می دهند، باز هم قادر به انجام کاری نیستند زیرا ساختاری که آنها را به این مقام و مسئولیت می رساند، امکان هرگونه فعالیت برای تغییر شرایط موجود را زیر نام «اصلاح» یا هر عنوان دیگر پیشاپیش از آنان سلب می کند.

«اصلاح طلبان» هنوز درنیافته اند مسئله بر سر وعده های جذاب و حتا برنامه های بسیار عالی و دلپسند نیست. مسئله بر سر توان و امکان اجرای آنهاست و در شرایطی که هشت سال فرصت عالی از دست رفته است، و در شرایطی که بینش پوسیده حزب توده ای که مبتنی بر فرصت طلبی مزمن و مماشات با قدرت (آن هم فقط از نوع جمهوری اسلامی) است، در سخنان و نوشته های «اصلاح طلبان» و آبروباختگان «نهضت آزادی» منعکس می شود و سخنگویانی در میان آنان می یابد، برای دگراندیشانی که بر اصول دموکراسی و حقوق بشر اصرار می ورزند، چاره ای جز نزدیکی به یکدیگر باقی نمی ماند. لایه های وسیع و گوناگون جامعه در انتخابات ریاست جمهوری نهم تحریم را انتخاب می کنند و این هنوز آغاز کار است.

راست این است در شرایطی که از یک سو نارضایتی مردم به تدریج شکلی مشخص می یابد و بی تردید ابزارهای لازم را برای تحمیل خود خواهد یافت، و از سوی دیگر جامعه بین المللی برای مقابله با این رژیم به توافق می رسد، رژیم جمهوری اسلامی را هیچ قدرتی نمی تواند نجات دهد چه برسد به کاندیداهای نحیفی که با تبلیغات مضحک و وعده های مسخره تلاش می کنند مردم را به سود خود بسیج کنند. این نامزدها حتا اگر همگی با هم رییس جمهور شوند، هیچ کاری برای ایران و ایرانی نخواهند توانست کرد. تنها اینکه سبب شده اند تا صحنه سیاست در ایران به زشت ترین و نازل ترین سطح در تاریخ معاصر خویش برسد.