نامه ای به جهانیان

رضا پهلوی

واشنگتن پست

هدف ما چیزی نیست جز احترام و سربلندی برای تمامی ایرانیان، ما خواهان رعایت حقوق بشر برای تمامی ملت هستیم، و اجرای برنامه هایی که بتواند راهگشای اوضاع وخیم اجتماعی و اقتصادی باشد، ما خواستار روابط صلح آمیز وحسنه با همسایگانمان در خاورمیانه، با غرب، و جامعۀ گستردۀ جهانی هستیم. نماد چنین هدف هایی، بازگشت و احترام به پرچم راستین ایران است – پرچم شیروخورشید نشان ایران - بیان ملموسی به جهانیان که ایران یکبار و برای همیشه جامعه ای آزاد، باز و سکولار، با حکومتی که به راستی نمایندۀ آمال و آرمان ایرانیان امروز و نسل های آینده خواهد بود.

پنجاه سال خبررسانی در آلمان در باره ایران

با استناد به مجله اشپیگل

بخش اول

بر اساس کادرهای ژورنالیستی است که اطلاعات لازم گزینش می شوند. ولی کدام کادرها معمولا در مورد ایران به کار بسته می شوند؟ کدام اطلاعات در مورد ایران مهم هستند و کدام مهم نیستند؟ چگونه در این مورد تصمیم گرفته می شود؟ چه کسی تصمیم می گیرد؟ در هیئت تحریری چه سخنانی رد و بدل و چه تصمیماتی گرفته می شود که برای مثال اخیرا عمدتا فقط درباره برنامه اتمی رژیم ایران گزارش داده می شود؟ چرا سنگسار و یا قطع دست و پای آدمها در ایران مهم نیستند؟ چرا گزارش دادن از هجوم سرما در ترکیه مهمتر از هجوم همان سرما در ایران است؟! انگیزه من برای بررسی خبررسانی در آلمان تلاش برای یافتن پاسخی به این پرسش نیز هست: چگونه می توان در عصر رسانه ها برای تغییرات دمکراتیک و تأمین حقوق بشر در ایران در شرایطی مبارزه کرد که ایرانیان دمکرات و طرفدار حقوق بشر نه تنها با خشونت تمام در کشور خودشان از افکار عمومی دور نگاه داشته می شوند، بلکه در خارج کشور نیز راهی به خبرگزاری ها و رسانه ها نمی یابند؟

شعر فارسی در دهه های شصت و هفتاد

مهدی استعدادی شاد

شاملو از راز و رمز زبان فروكاهيده شده به شعارهاى پوچ و توخالى كه تنها به كار تهييج مى‏آيد تا سيلى مضطرب و دهشتناك به راه اندازند، پرده برمى‏گيرد. او دو سوى اين به اصطلاح "گفت و گوى اجتماعى" را كه در واقع فرمان رهبر و حرف‏ شنوى عوام است، افشا مى‏نمايد. شعر "گزارش"، در همان بند اول خود، اين مجموعه را كه زير ساخت نظام خودكامه است در برابر دگرانديشانى قرار مى‏دهد كه با عنوان "كودكانِ شكوفه" مطرح مى‏شوند. كسانى كه به فضای تجربه‏  "افسانه‏ ى دوزخ" وارد مى‏شوند كه چون نمايشى در زندگى واقعى با بازيگرانى چون "حمالان پوچى" و "همسرايان وحدت" به اجرا درآمده است.

                            گزارش

حمالانِ پوچى

مرزهاى دشوار تحمل را شكستند.

 - تكبير برادران!

همسرايانِ وحدت

با حنجره‏ هاى بى‏اعتقادى

حماسه‏ هاى ايمان خواندند.

- تكبير برادران!

 كودكانِ شكوفه

فسانه‏ ى دوزخ را تجربه كردند.

- تكبير برادران!

...

ما با نگاه ناباور

فاجعه را تاب آورديم.

هيچ كس برادر خطاب‏مان نكرد

و به تشجيع ما تكبير برنياورد

تنهايى را تاب آورديم و خاموشى را،

و در اعماق خاكستر

مى‏تپيم.                       

مال کافر هست بر مؤمن حلال؟!

نگاهی به مقاله «روشنفکری فقیهانه» آقای اکبر گنجی

احمد افرادی

در غیبت محافل و جریاناتی از نقادان حرفه ای ناظر بر تولیدات ادبی است که برخی مدعیان تحقیق بی هیچ دل نگرانی بر سفره پژوهش های دیگر اندیشه ورزان «فرود می آیند» و حاصل « رنج دراز» آنان را به نام خود مصادره می کنند. نوشته پیش رو، گرچه به «سوء استفاده» آقای اکبر گنجی از کتاب «مشروطه ایرانی» نوشته دکتر آجودانی می پردازد، اما عملکرد ایشان را نوعی «بی مسئولیتی» پژوهشی ارزیابی می کند و نه رفتاری از آن دست که از سوی برخی« سارق الاقوال»های حرفه ای دیده می شود.

رقص با آتش

زود دویچه تسایتونگ

پنجاه آموزگار، هنرمند و روشنفکر، با یکدیگر در فضای سبزی خارج از شهر قدیمی اصفهان با بناهای باشکوهی که از دوران صفویان به یادگار مانده‌ است، برای یک مهمانی خصوصی قرار می‌گذارند و در هفده اتومبیل با سرعتی سرسام‌آور به سوی باغی می‌رانند که در معرض دید نیست. دستگاه پخش موسیقی و بلندگوها کار گذاشته می‌شوند. آتش روشن می‌شود. و خیلی زود همه سر حال می‌آیند. آن هم با چیزی که برای اروپاییان بسیار عجیب است: چای!

جنایت برای سرزمین پدری

                           اشپیگل

هنگامی که رفتارهای خشن و وحشتناک نه تنها ممکن، بلکه به این دلیل که توسط دولت پذیرفته و سازماندهی شده است، به یک امر روزانه تبدیل می‌شود، آنگاه هر کسی به چنین رفتارهای خشنی دست خواهد یازید. این را راوی رمان «جنایتکاران نیک‌اندیش» می‌داند: «خطر واقعی بیش از هر چیز، به ویژه در دورانهای بی‌ثبات، همانا آدمهای معمولی هستند که حکومت از آنها تشکیل می‌شود. خطر واقعی برای آدمها، من هستم! شما هستید!»

ه. لیله کوهی

تصویر ادیت پیاف با خطوط چهرۀ دیگران در هم می شود. مرضیه را می بینم. برای خواندن که عشق زندگی اش بود، مجبور به بالا رفتن از تانک و شعار دادن و تبلیغ سازمانی  می شود. دلکش را می بینم. خسته و بیمار با صدایی گرفته آمده برای هموطنانش بخواند. لچک سرش کرده اند. برایش دست می زنم. فریاد می کشم. می خواهم صدایم رابشنود و بداند آنجا هستم، در میان انبوه جمعیت در سالن فولکس هوخ شوله ِ کُلن. روسری لیز می خورد و دلکش می خواند: خاطرات کودکی بر نگردد، دریغا! شور و حال کودکی بر نگردد،  دریغا!