نوروز 1387 بر شما شاد باد...

از   پونه   پیام ِ   آشنا   می آید
عطرِ علف از عاطفه ها می آید
خیزید و به روی عاشقان گُل ریزید
ای  منتظران!    بهار  ِ ما   می آید

               □□□

باز آمدنِ  تو، باز  دیدن  دارد
سرسبزیِ لبریزِ تو، چیدن دارد
با اینهمه دردِ کهنه، نوروز! هنوز

آواز   تو  از دلم،  شنیدن  دارد

               □□□

دیدار بنفشه زار را باور کن

بیداری جویبار را باور کن

بر شانه ی شادمان ِ گلبرگ و درخت

گستردگی ِ بهار را باور کن

رضا مقصدی

جنایت برای سرزمین پدری

                           اشپیگل

هنگامی که رفتارهای خشن و وحشتناک نه تنها ممکن، بلکه به این دلیل که توسط دولت پذیرفته و سازماندهی شده است، به یک امر روزانه تبدیل می‌شود، آنگاه هر کسی به چنین رفتارهای خشنی دست خواهد یازید. این را راوی رمان «جنایتکاران نیک‌اندیش» می‌داند: «خطر واقعی بیش از هر چیز، به ویژه در دورانهای بی‌ثبات، همانا آدمهای معمولی هستند که حکومت از آنها تشکیل می‌شود. خطر واقعی برای آدمها، من هستم! شما هستید!»

سه یا سیزده سال دیگر باید صبر داشته باشید!

توضیحی درباره «صدمین» سال «روز جهانی زن»

پیشینه «روز جهانی زن» نیز یکی از مواردی است که گرفتار تشتت فکر و فاکت شده است. از همین رو برخی از امسال به اشتباه به عنوان «صدمین سالگرد روز جهانی زن» نام برده اند. تنها رویدادی که امسال صدمین سالگرد آن است، حادثه سوختن صد و بیست و نه زن کارگر کارخانه نساجی نیویورک است و نه روز جهانی زن. اگر نخستین روز جهانی زن را در سال 1911 مبدا قرار دهیم، سه سال دیگر، و اگر رسمیت یافتن روز جهانی زن را در سال 1921 معیار بگیریم، سیزده سال دیگر باید صبر داشت تا روز جهانی زن صد ساله شود.

جایگزین کنید: ولی فقیه به جای سلطان!

از آنجا که اکبر گنجی اینک نه زندانی جمهوری اسلامی بلکه همچنان زندانی ایدئولوژی و اندیشه محدود و یک خطی خود است، از این رو این گمان که وی آنچه را زیر عنوان «دمکراسی» درک می کند، مانند دوران کودکی احزاب و گروههای سیاسی ایران چیزی جز «دمکراسی» و آزادی برای خود و یارانش نباشد، بیش از پیش تقویت می شود. گنجی اگر می خواست قدرقدرتی و خودکامگی «ولایت فقیه» را با نامی دیگر نقد کند، بهتر می بود از «خلیفه» نام می برد که با تاریخ و فرهنگ اسلامی بیشتر هماهنگی و نزدیکی دارد تا «سلطان»...

به کجا می رویم؟

سرمقاله کیهان لندن

امروز، ایران عملا در دام حکومت «مشروعه» افتاده است. انقلابی که آن را به دروغ «انفجار نور» نامیدند، ماهیت خود را هر روز بیشتر آشکار می سازد. مملکت هر روز بیشتر و بیشتر در ظلمت فرو می رود و از روشنایی، از روشن بینی، از روشنفکری فاصله می گیرد. این است مسأله واقعی ایران. در یک ظلمت کده قرون وسطایی چه فرق می کند که جمهوری برقرار باشد یا سلطنت. اصلاح طلب حکومت کند یا اصولگرا. بمب اتمی بسازند یا لولهنگ...

ه. لیله کوهی

تصویر ادیت پیاف با خطوط چهرۀ دیگران در هم می شود. مرضیه را می بینم. برای خواندن که عشق زندگی اش بود، مجبور به بالا رفتن از تانک و شعار دادن و تبلیغ سازمانی  می شود. دلکش را می بینم. خسته و بیمار با صدایی گرفته آمده برای هموطنانش بخواند. لچک سرش کرده اند. برایش دست می زنم. فریاد می کشم. می خواهم صدایم رابشنود و بداند آنجا هستم، در میان انبوه جمعیت در سالن فولکس هوخ شوله ِ کُلن. روسری لیز می خورد و دلکش می خواند: خاطرات کودکی بر نگردد، دریغا! شور و حال کودکی بر نگردد،  دریغا!

«وجب به وجب»

اشپیگل

برگردان از گلناز غبرایی

شهر سرفراز اصفهان در انتهای جاده قد یمی ابریشم در 350 کیلومتری تهران به سمت جنوب با کوههای بلند، کاخها، مساجد و مدارس قران، کعبۀ آمال جهانگردانی است که آرزوی دیدن تمدن شرقی را دارند و همزمان در معرض بدگمانی غربیان قرار دارد چرا که بیشترین تأسیسات اتمی در اطراف آن بنا شده است.

«یارب! زمین پارس عجب سفله پرور است»

درباره کتاب «گلگشت خاطرات» نوشته ایرج پزشک زاد

«دایی جان ناپلئون» کم مخالف در میان معمم و مکلا نداشت. یک استاد دانشگاه به پزشک زاد نوشته بود: «دختر هفت ساله من با دیدن فیلم دائی جان ناپلئون از من پرسید: بابا، صدای مشکوک یعنی چه؟ نه تنها نتوانستم جواب بدهم که از خجالت نتوانستم سرم را بلند کنم!» گذشته از اینکه یک استاد دانشگاه چگونه نمی دانست فیلم «دائی جان ناپلئون» برای یک کودک هفت ساله مناسب نیست، ولی آیا جای تعجب نیست که این سرزمین با این همه اخلاق و ادب و پاکی و فضل و دانش و شرم که اساتیدش از توضیح «صدای مشکوک» این چنین خجلت زده می شوند، چگونه این همه «سفله» می پرورد که صداهای مشکوکشان گوش ایران و جهان را کرده است؟!