جنایت برای سرزمین پدری

                           اشپیگل

هنگامی که رفتارهای خشن و وحشتناک نه تنها ممکن، بلکه به این دلیل که توسط دولت پذیرفته و سازماندهی شده است، به یک امر روزانه تبدیل می‌شود، آنگاه هر کسی به چنین رفتارهای خشنی دست خواهد یازید. این را راوی رمان «جنایتکاران نیک‌اندیش» می‌داند: «خطر واقعی بیش از هر چیز، به ویژه در دورانهای بی‌ثبات، همانا آدمهای معمولی هستند که حکومت از آنها تشکیل می‌شود. خطر واقعی برای آدمها، من هستم! شما هستید!»

سه یا سیزده سال دیگر باید صبر داشته باشید!

توضیحی درباره «صدمین» سال «روز جهانی زن»

پیشینه «روز جهانی زن» نیز یکی از مواردی است که گرفتار تشتت فکر و فاکت شده است. از همین رو برخی از امسال به اشتباه به عنوان «صدمین سالگرد روز جهانی زن» نام برده اند. تنها رویدادی که امسال صدمین سالگرد آن است، حادثه سوختن صد و بیست و نه زن کارگر کارخانه نساجی نیویورک است و نه روز جهانی زن. اگر نخستین روز جهانی زن را در سال 1911 مبدا قرار دهیم، سه سال دیگر، و اگر رسمیت یافتن روز جهانی زن را در سال 1921 معیار بگیریم، سیزده سال دیگر باید صبر داشت تا روز جهانی زن صد ساله شود.

جایگزین کنید: ولی فقیه به جای سلطان!

از آنجا که اکبر گنجی اینک نه زندانی جمهوری اسلامی بلکه همچنان زندانی ایدئولوژی و اندیشه محدود و یک خطی خود است، از این رو این گمان که وی آنچه را زیر عنوان «دمکراسی» درک می کند، مانند دوران کودکی احزاب و گروههای سیاسی ایران چیزی جز «دمکراسی» و آزادی برای خود و یارانش نباشد، بیش از پیش تقویت می شود. گنجی اگر می خواست قدرقدرتی و خودکامگی «ولایت فقیه» را با نامی دیگر نقد کند، بهتر می بود از «خلیفه» نام می برد که با تاریخ و فرهنگ اسلامی بیشتر هماهنگی و نزدیکی دارد تا «سلطان»...

به کجا می رویم؟

سرمقاله کیهان لندن

امروز، ایران عملا در دام حکومت «مشروعه» افتاده است. انقلابی که آن را به دروغ «انفجار نور» نامیدند، ماهیت خود را هر روز بیشتر آشکار می سازد. مملکت هر روز بیشتر و بیشتر در ظلمت فرو می رود و از روشنایی، از روشن بینی، از روشنفکری فاصله می گیرد. این است مسأله واقعی ایران. در یک ظلمت کده قرون وسطایی چه فرق می کند که جمهوری برقرار باشد یا سلطنت. اصلاح طلب حکومت کند یا اصولگرا. بمب اتمی بسازند یا لولهنگ...

ما بی پدرمادرها!

ه. لیله کوهی

داشتم به گذشته نه چندان دور نگاه می کردم. ما به مناسبت روز جهانی حقوق بشر  10 دسامبر سال 1367 شمسی تعداد 2000 نفر ایرانی معترض مقابل سفارت جمهوری اسلامی در شهر بن جمع شدیم. در همان سال روز 22 بهمن در سالگرد به اصطلاح "پیروزی انقلاب" تعداد  1500 تا 1600 نفر در خیابان های شهر فرانکفورت آلمان دست به تظاهرات زدیم. پس از فاجعۀ تابستان سال شصت و هفت تعداد زیادی ایرانی در اعتراض به آن جنایت هولناک مقابل سفارت ایران در شهر بن فاصله 3 کیلومتر تا کنار دفتر سازمان ملل به شکل نمادین دست و پایمان را به هم زنجیر کردیم. اما بعدها در سالروز آن فاجعۀ هولناک و دیگر اعدام ها و اعتراض به دستگیری ها و جنایات دیگر رژیم هر سال از تعداد ما کمتر و کمتر شد تا رسیدیم به سی تا چهل نفر!

«وجب به وجب»

اشپیگل

برگردان از گلناز غبرایی

شهر سرفراز اصفهان در انتهای جاده قد یمی ابریشم در 350 کیلومتری تهران به سمت جنوب با کوههای بلند، کاخها، مساجد و مدارس قران، کعبۀ آمال جهانگردانی است که آرزوی دیدن تمدن شرقی را دارند و همزمان در معرض بدگمانی غربیان قرار دارد چرا که بیشترین تأسیسات اتمی در اطراف آن بنا شده است.

«یارب! زمین پارس عجب سفله پرور است»

درباره کتاب «گلگشت خاطرات» نوشته ایرج پزشک زاد

«دایی جان ناپلئون» کم مخالف در میان معمم و مکلا نداشت. یک استاد دانشگاه به پزشک زاد نوشته بود: «دختر هفت ساله من با دیدن فیلم دائی جان ناپلئون از من پرسید: بابا، صدای مشکوک یعنی چه؟ نه تنها نتوانستم جواب بدهم که از خجالت نتوانستم سرم را بلند کنم!» گذشته از اینکه یک استاد دانشگاه چگونه نمی دانست فیلم «دائی جان ناپلئون» برای یک کودک هفت ساله مناسب نیست، ولی آیا جای تعجب نیست که این سرزمین با این همه اخلاق و ادب و پاکی و فضل و دانش و شرم که اساتیدش از توضیح «صدای مشکوک» این چنین خجلت زده می شوند، چگونه این همه «سفله» می پرورد که صداهای مشکوکشان گوش ایران و جهان را کرده است؟!

فراسوی سی و هفت سال:

در آستانه...

جمشید طاهری پور

با پيروزی خمينی، لنينيسم به مثابه يک ايدئولوژی جزمی و توتاليتر در ايران و چپ ايران در معنای تاريخاً موجود خود، در انقلاب اسلامی به پايان رسيد... تفاوت انقلاب بلشويکی لنين با انقلاب اسلامی خمينی تنها در اين بود که در روسيه؛ انحصار قدرت سياسی را فقهائی به دست آوردند که خود را "کمونيست" می ناميدند!

باز ماندن از درک "دوران معاصر" و مرحله تکامل تاريخی جامعه، سرتاسر تاريخ چپ ايران را در برمی گيرد و سرچشمه اشتباهات چپ ايران در شناخت نيرو های محرکه تجدد، پيشرفت اجتماعی و توسعه سياسی در جهان و ايران است. اين داوری بر "ناهمزمانی" چپ ايران دلالت می کند و به ويژه علت العلل همرأئی ما را با خمينی که بيرون ماندگی های ايران از زمان را نمايندگی می کرد و در آرمان خود با ارزش های "دوران معاصر" در تقابل بوده است، آشکار می کند. ضد امپرياليسم و ضد ليبراليسم لنين و خمينی، مستقل از ادبياتی که آنها را پوشانده؛ از يک جنس و يک سرشت-اند و هردوی آنها علايق و منافع خود را در اين می جستند که گردونه "تاريخ جديد" را از پيشروی بازدارند.

خانم خبرنگار و حضرت آیت الله

هنگامی که می گویند «زن به اندازه مرد آزاد است» ابتدا باید تحقیق کرد که مرد به چه اندازه در حکومت اسلامی آزاد است؟! بعد که معلوم شد مرد نیز به عنوان «انسان» و شهروند مدنی از آزادی برخوردار نیست، آنگاه به معنای «تساوی زن و مرد» در جمهوری اسلامی پی می بریم: اگر امتیازات قبیله ای و بدوی را که حکومت اسلامی در زمینه حقوق مدنی و جزایی برای مردان قائل است در نظر نگیریم، در می یابیم که توده مردم و انبوه زنان و مردان در «بی حقوقی» و عدم آزادی مساوی هستند! نخست نیز این زنان بودند که با هشیاری دریافتند «نهضت ما» نه «مترقی» بلکه «عقب مانده» است و در نخستین تظاهرات ضد حکومت اسلامی در 17 اسفند 1358 فریاد زدند: ما انقلاب نکردیم تا به عقب برگردیم! حال آنکه بسیاری از زنان دانش آموخته و «روشنفکر» در حصارهای تنگ ایدئولوژیک همراه با ملایان و در توهمی فاجعه بار، سرنوشتی شوم را رقم زدند.