KAYHAN کیهان
برای همه ایرانیان و فارسی زبانان
شعری بخوان!که عطرِعلف بیشترشود
reza maghsadi
وضعیت ایران،
نقش اپوزیسیون،
بحث فدرالیسم
گفتگوی سیروس ملکوتی
با الاهه بقراط
بخش اول و دوم
تلویزیون حزب دمکرات
کردستان ایران
الاهه بقراط
گروه کیوسک
kiosk
abjeez
این همه سال
زنان چه می کردند؟
virginia woolf
سرگذشت یک داستان
و نویسنده اش
درباره تولستوی
leo tolstoy
نون والقلم و ما لا یسطرون
سلمان رشدی
و
آیه های شیطانی اش
salman rushdi
«بانگ خروس سحری»
جمالزاده
آغازگر «دموکراسی ادبی»
الاهه بقراط
به نقل از مجله تلاش
شماره 23 تابستان 2005
آرزوهای رضاشاه
و اندیشه راست دمکرات
الاهه بقراط
به نقل از مجله تلاش
شماره 20 پاییز 1383
زنانه (چند داستان؟)
یادداشت های مجنونخانه
ده گفتگو درباره ادبیات
◊
چه کسی انقلاب را دزدید؟!
آن
مسلمانی که خواستار جدایی دین از دولت و راندن دین به عرصه خصوصی است، وقتی به
خارج می آید، طبیعتا مخاطبانش نباید سکولارها و مخالفان حکومت دینی باشند که
اساسا نیازی به ارشاد از سوی مذهبیون مدعی سکولاریسم ندارند. حقیقت این است که
سفر از جمهوری اسلامی به اروپا و آمریکا، به ویژه برای کسانی که با تفکر مذهبی
و ایدئولوژیک پرورش یافته اند، نه یک سفر مکانی بلکه یک سفر تاریخی از قرون
گذشته به یک جهان اساسا متفاوت است. شاید از همین رو بهتر باشد ابتدا با صبر و
حوصله خوب تماشا کرد، دید، آموخت، اندیشید و پس از چه بسا چندین سال تازه دهان
به سخن باز کرد. وگرنه ممکن است آدم از خود یا احکام ولایت فقیهی صادر کند و یا
بنا به عادت چون «مقلد» به تکرار ناقص و بدفهمیده شده آنچه اندیشمندان غرب گفته
اند، بپردازد.
امروز دوازدهم فوریه پنج سال از درگذشت حسین جورشری (جواهری) می گذرد
با رفتنت ای گُل!
ز گلدان گریه می کردیم
در روبروی چشم ِ باران گریه می کردیم
در باغِ ما شادی ِ شبنم ها تَرَک برداشت
وقتی که رفتی، مثل گلدان گریه می کردیم
با درد پنهانی که در جانِ جهانِ ماست
بر سرنوشتِ غمسرشتان گریه می کردیم
جای تو خالی ماند در میخانه های مِهر
بعد از تو ما با، مِی پرستان گریه می کردیم
باغِ شقایق های توفان دیده می داند
دیشب چرا تا صبحگاهان گریه می کردیم
وقتی خَبَر مثل تَبَر بر ما فرو بارید
آهسته و پیوسته از جان گریه می کردیم
باید کنارِ عاشقانِ تازه بنشینیم
بی آتشت ما یک زمستان گریه می کردیم
در گفتگو با اَبرِ تلخ وُ تارِ «لاهیجان»
از جان وُ دل با یادِ جانان گریه می کردیم
با یاد تو ای همنشینِ دلنشینِ چای
با خاطراتِ سبزِ گیلان گریه می کردیم
غزل سروده رضا مقصدی
در آستانه...
جمشید طاهری پور
با پيروزی خمينی، لنينيسم به مثابه يک ايدئولوژی جزمی و توتاليتر در ايران و چپ ايران در معنای تاريخاً موجود خود، در انقلاب اسلامی به پايان رسيد... تفاوت انقلاب بلشويکی لنين با انقلاب اسلامی خمينی تنها در اين بود که در روسيه؛ انحصار قدرت سياسی را فقهائی به دست آوردند که خود را "کمونيست" می ناميدند!
باز ماندن از درک "دوران معاصر" و مرحله تکامل تاريخی جامعه، سرتاسر تاريخ چپ ايران را در برمی گيرد و سرچشمه اشتباهات چپ ايران در شناخت نيرو های محرکه تجدد، پيشرفت اجتماعی و توسعه سياسی در جهان و ايران است. اين داوری بر "ناهمزمانی" چپ ايران دلالت می کند و به ويژه علت العلل همرأئی ما را با خمينی که بيرون ماندگی های ايران از زمان را نمايندگی می کرد و در آرمان خود با ارزش های "دوران معاصر" در تقابل بوده است، آشکار می کند. ضد امپرياليسم و ضد ليبراليسم لنين و خمينی، مستقل از ادبياتی که آنها را پوشانده؛ از يک جنس و يک سرشت-اند و هردوی آنها علايق و منافع خود را در اين می جستند که گردونه "تاريخ جديد" را از پيشروی بازدارند.
هنگامی که می گویند «زن به اندازه مرد آزاد است»
ابتدا باید تحقیق کرد که مرد به
چه
اندازه در حکومت
اسلامی آزاد است؟! بعد که معلوم شد مرد نیز به عنوان «انسان» و
شهروند مدنی از آزادی برخوردار نیست، آنگاه به معنای «تساوی زن و
مرد» در جمهوری اسلامی پی می بریم: اگر امتیازات قبیله ای و بدوی را
که حکومت اسلامی در زمینه حقوق مدنی و جزایی برای مردان قائل است در
نظر نگیریم، در می یابیم که توده مردم و انبوه زنان و مردان در «بی
حقوقی» و عدم آزادی مساوی هستند! نخست نیز این زنان بودند که با
هشیاری دریافتند «نهضت ما» نه «مترقی» بلکه «عقب مانده» است و در
نخستین تظاهرات ضد حکومت اسلامی در 17 اسفند 1358 فریاد زدند: ما
انقلاب نکردیم تا به عقب برگردیم! حال آنکه بسیاری از زنان دانش
آموخته و «روشنفکر» در حصارهای تنگ ایدئولوژیک همراه با ملایان و در
توهمی فاجعه بار، سرنوشتی شوم را رقم زدند.
پیام رضا پهلوی به مناسبت 22 بهمن
هم میهنان عزیزم،
نزدیک به ســه دهـۀ پیش در چنیـــن روزی، ملت ما مــردمی بودنـد که امیــد را
در فــردای خود می جستند. 29 سال پس از آن هــرج و مـرج بزرگ، حکومتی بر ایران
چیــره شده است که تمام توانش را برآن گذاشته تا امید را ریشه کن کند. این
حکومت برآن بوده و هست تا از شب، ابدیتی ســازد. شبــی کــــه سپیــده
نــــدارد. شب سیــاه از فســاد. شب عــدول از حــق. شب دروغ. شب بی بخشش. شب
سرد زمستانی که راکبان دروغ، بی بهارش می خواهند. 29 سال از ۲۲ بهمن 1357
سالروز غروب امیــد، می گذرد. شبی که اگر بپایـــد، سرانجامش ویرانه ای خواهد
بود فاجعه آمیزتر از ویرانۀ کنونی.
هم میهنم،
خطاب من در این روز سیـاه، فـرد فـرد شما عزیزانید. جمهوری تباهی، امروز در سخت
ترین تنگناهــای درونی و برونی گرفتارآمده است. نسلی نــو به میان آمده است.
نسلی که هم از تجربـۀ ویرانگر پدران خود آموخته و هم نگاهش به فراسوی ماتم است.
نسلی که بدنۀ هرم جمعیتی ایران و نیروی محرکۀ اصلی افکارعمومی این ملت را تشکیل
می دهد. نسلی که بــرآنست که بساط غم برانــدازد و بـــرای میهن و زنــدگی خویش
طرحی نــو دراندازد. نسلی کـــه، از این پس، هستی ایران در گروی ارادۀ آن نهفته
است.
هم میهنانم،
من برآنـم تا همراه بــا شما و دست در دست هم، طومـار «آن دروغ بـــــزرگ» را
در هم پیچیــم. حاکمیت می بــایست کــه از آن ملت ایـران باشــد. در ایـن راه،
من برآنـم این خواست دیــــرینۀ شما ملت بزرگ جامۀ حقیقت پوشد.
هم میهنانم،
پایان شب سیـه، صبح سپیــد است. بهــاران آزادی در راه است. امــروز جهان آزاد
آماده است تا از حرکت شما پشتیبانی کند. بیاییــم دست دردست هم نهیم و
فــرارسیدن فصل شادی را شتابی نو بخشیم، که پیروزی در انتظار ملت ایران است.
خداوند نگهدار ایران باد
نظارت استصوابی یا گزینه توتالیتر؟
محمدرضا یدک
در کشورهای دیگر، دیوانهای عالی قانون اساسی به عنوان نهادهایی کاملا بیطرف عمل می کنند که وظیفه ای جز تأمین احترام به سلسله مراتب قوانین و همچنین حفظ و تأمین حقوق شهروندان ندارند در حالیکه «نظارت استصوابی» در جمهوری اسلامی با خود قانون اساسی جمهوری رژیم مغایرت و تناقض دارد.
سخنرانی رضا پهلوی در دانشگاه جرج تاون
طی سه دهۀ گذشته، از هنگام روی کار آمدن آیت الله خمینی و استقرارنخستین رژیم مذهبی در عصرنوین، ما شاهد ایجاد یک روند بی سابقه و رو به افزایش از خشونت های افراط گرائی مذهبی، جنگ و کشمکش بوده ایم. یک نگاه گذرا به تحولات منطقه در این مدت، یعنی در سرزمین هایی چون افغانستان، پاکستان، عراق، کویت، لبنان و اسرائیل، آشکارا بیانگر نکته ای است که عنوان نموده ام. عدم اطمینان به آینده، همراه با هراس دائمی از خشونت و بی ثباتی، مردم خاورمیانه را از ایجاد فضایی صلح آمیز و سودمند که بتواند تمام توانائی های بالقوه آنان را بکار گیرد، بازداشته است. پرسشی که توجه همگان را طلب می کند، این است که چه می شود کرد، تا از تکرار روند مشابهی برای 30 سال آینده جلوگیری نمود و یا چگونه میشود که در بهترین صورت، به چنین شرایطی پایان بخشید؟ از این دیدگاه، گزینش ها کاملاٌ روشن و آشکارند. بسیار ضروری است که نیروهای معتدل، اهل مدارا و روشنگر، در منزوی ساختن وخنثی کردن نیروهای سیاهی و تباهی که هیچگونه رحم و ندامتی در توسل به ترورهای انبوه، برای پیشبرد هدف های نفرت انگیزخود ندارند، موفق شوند. دراین «نبرد سراسری میان طرز تفکرهاست» که پشتیبانی محکم و تزلزل ناپذیرجهان غرب و ارزش های لبیرال- دموکرات، را برای تعیین برآیند نهایی، ضروری و واجب می نماید.
پاسخ
به پرونده سازی های یک مفتش فرهنگی
کانون نویسندگان ایران
... و حال آن که چون فضيلت و دانش و آزادی خواهی، يعنی خصالی که حس کينه توزیِ مرگبارِ مفتشان عقايد را برمی انگيزد، نابود شود، جامعه در ننگين ترين احوالِ نادانی و تباهی و بندگی باقی می ماند.« ديويد هيوم»
راست این است کسانی که به آزادی اندیشه و بیان و قلم باور دارند و خود را دشمن سانسور و خودکامگی می دانند هرگز گردن به یوغ رهبری کاریزماتیک نمی گذارند. نویسنده آزاده ای که در کشاکش آزادی و خودکامگی بهای آزادی را با گلوی به طناب و ریسمان تافته خود می پردازد، چه نسبتی با تفکر شبان رمگی دارد؟ نفس کانونی بودن و کانونی زیستن یعنی ستیز همیشگی با بت تراشی و عَلَم کردن چهره های جعلی فرهمند و دسترس ناپذیر...
سید نظام الدین وحدت (رییس نهضت جامعه مدنی افغانستان)
همین
جا خطاب به همه مردم افغانستان بخصوص نیرو ها و نهاد های افغانی که همچنان
پایبند به اصول ملت واحد کشور واحد – نظام و مناسبات واقعآ دموکراتیک و اجرای
عدالت هستند دعوت می دهم تا با یکجا شدن در حرکت عاقلانه ملی،
با جهانی اندیشیدن و بومی عمل کردن
، افغانستان را از وضع کنونی خارج سازیم و از آن خود بسازیم. تاریخ گواه است
که این ملت نسبت به شرافت وحاکمیت ملی خود حساس است تا این حاکمیت بر قرار
نشود این سرزمین همچنان دستخوش بحران است البته این هشدار را به خود افغانها
باید سر داد و نه خارجیان ، که چون منافع آنها ممکن درادامه بحران بهتر تامین
شود، بل خود ما باید هوشمندانه بجنبیم.
بامشاد آزادی
در ادیان سامی شیطان خود مخلوق خداست و معلوم نیست چرا خداوند نماد نیکی، خالق نماد زشتی و پلیدی می شود. اما در باورهای آریایی، اورمزد و اهریمن با هم متولد می شوند و هیچ کدام خالق و مخلوق یکدیگر نیستند. در ادیان سامی، نماد زشتی سالهای سال در برابر نماد خوبی تعظیم و تکریم می کرده و تنها یک بار که عقلش را بر ایمانش ترجیح می دهد، تبدیل به نماد بدی شده و از لحاظ شخصیتی به اندازه خود خدا اهمیت پیدا می کند. این نکته نشان دهنده این است که ادیان سامی چه دل خونی از عاقلان دارند و آنرا با نماد بدی یکی می دانند. در صورتی که آریاییان در نماد سازی هایشان حساب شده تر عمـل کـرده و هیچگـاه با چنین افسانه هایی خرد انسان را در مظان اتهام قرار نداده اند چرا که در ادیان خدا محور سامی، ارزش اصلی قدرت بوده و در ادیان انسان محور آریایی ارزش انسان به خرد اوست.
اشپیگل آنلاین
اگرچه گزارشگران غربی عادت کرده اند مشاهدات خود را از یک شهر و یا حتی از یک محل به سراسر یک کشور و حتی یک منطقه متنوع تعمیم دهند، و یا نظرات حاصل از گفتگوی خود را با چند دوست و آشنا و عابر به اهالی یک شهر یا جمعیت یک کشور بگسترانند، و یا معمولا تفاوتی بین «اسلام» به مثابه یک مجموعه آموزش مذهبی و سیاسی و «مسلمان» به عنوان فرد انسانی قائل نیستند، ولی گزارشها و نقطه نظرات آنها که در واقع به افکار عمومی اینسوی جهان سمت و سو می دهند، قابل توجه است.
کار کودکان در جمهوری
اسلامی چنان موضوعی عادی و قابل پذیرش است که می توان از آنها با عکس و
مثال در کتابهای درسی دبستان استفاده کرد! کاش دستمزد این کودکان، شمار
کسانی که از این دستمزد زندگی می کنند و یک هزینه بخور و نمیر هم در
مسئله های مشابه طرح شود تا دانش آموزان بیشتر با «مسئله جمهوری اسلامی»
و «حل» آن آشنا شوند...
از برنامه های تلویزیونی صدای آمریکا
گفتگو با منصوره پیرنیا و دو بانوی ایرانی که 17 دی 1314 را به یاد می آورند
حمیده آرمیده و فاطمه امان در زن امروز
▪انقلاب اسلامی پس از 29 سال حتما ببینید و بشنوید!
گفتگو با دکتر جلال متینی و وحیده (نوشابه) امیری
بیژن فرهودی در میزگردی با شما
▪ اعدام نوجوانان در جمهوری اسلامی
گفتگو با نازنین افشین جم
احمدرضا بهارلو در میزگردی با شما
از یک «قهرمان مکروه»
عکس های «وال استریت ژورنال» را در اینجا ببینید:
<<Flash Point>>
درست روز ده دسامبر روز جهانی حقوق بشر مجله اشپیگل در اینترنت به ماجرای عکسی اشاره کرد که برنده جایزه پولیتزر شد ولی کسی بیست و هفت سال عکاس آن را نمی شناخت (2006)
جهانگیر رزمی که بیست و هفت سال سکوت کرد و در این مدت عکاس خانوادگی محمود احمدی نژاد شد می گوید: من یک قهرمان مکروه هستم!
انتشار دوباره یک پرونده بسته نشده به استناد کیهان آن سالها
| طرح ماه | | گاه تشنگی | | محمد فاضل| | طرحهای پیشین |
ایران، سویس امروز نیست ولی سویس پانصد سال پیش هست!
حتمااین کتاب رابخوانید:
توصیه «ژورنالیست»
به همه ایرانیان تا تصویر خود و
کشور خویش را در آن بازیابند!
«سیاست عملی» و «اصلاح طلبی» در هیچ دوران و هیچ کشور
به معنای بی اخلاقی، تن دادن
به خودکامگی و پای نهادن بر وجدان بیدار نبوده و نیست.
وجدان بیدار
(نام اصلی: کاستلیو علیه کالوین
یا وجدانی علیه خشونت)
نوشته: اشتفان تسوایگ
ترجمه: سیروس آرین پور
نشر فرزان / تهران/ 1376
جمهوری اسلامی به ایران
امروز و جهان مدرن تعلق ندارد
ایرانیان شایسته یک نظام دمکراتیک
و مبتنی بر حقوق بشر هستند
ژورنالیست
the journalist
19 بهمن 86 - شماره 140
Nr.140 08Feb. 08
◊
تماس با ژورنالیست
◊
همکاری با ژورنالیست
▪ مقاله
▪ ترجمه
▪ ادبیات
▪ گفتگو
▪ بایگانی
انقلاب اسلامی
در ایران
به روایت تصویر
Islamic Revolution In Iran
An Illustrated Version
به یاد
صادق هدایت
In
Memory
Of
sadegh hedayat
زندگینامه کوتاه
چند نامه
آلبوم عکس (فلاش)
البعثه الاسلامیه الی البلاد الافرنجیه
jaleh pourhang
شهروز رشید
(نسخه PDF)
shahrnoush parsipour
درباره کتاب «جنس دوم»
از سیمون دوبووار
simone de beauvoir
برای توجه کسانی که
داشتن تأسیسات اتمی را
«حق مسلّم» خود می دانند!
جفری رابرتسون
فیلم کوتاهی از دلناز آبادی
از «صدای ما»
| © 2001 - 2008 | alefbe - journalist | | berlin | | germany |