مقاله

کین ورزی به جای مهرورزی

غلامحسین باقرزاوری

در سال 539 پیش از میلاد، امپراتوری بابل به دست پارسیان منقرض شد و کورش پادشاه هخامنشی فرمان آزادی همه اقوام اسیر، از جمله اسیران یهودی و بازگشت آنان را به کشورهایشان صادر کرد. آن زمان کورش نه تنها بازگشت قوم یهود را به سرزمین خودشان تسهیل کرد، بلکه حتی هزینه بازسازی معبد ویران شده اورشلیم را از خزانه پادشاهی ایران پرداخت چنانکه تورات کتاب مقدس یهودیان با ستایش از آن حکایت می کند.

فون گال خاورشناس آلمانی قرن نوزدهم در مورد تأثیر این اقدام کورش می نویسد: «از آن گذشته، آنچه سبب تلطیف اصول و معتقدات خشک یهودیان در دوران پس از اسارت آنان شد، همانا تأثیر اندیشه های «فرجام شناسی» زرتشتی در آیین آنان بود که یهودیان با آزادی خود  این آئین را با گوشت و پوست خویش شناختند. تا آنجا که پیامبر بزرگ یهود، اشعیاء نبی، کورش پارسی را مسیح و شبان «یهوه» خواند.»

ایرانیان قرنها کوشیده اند به ملل جهان از هر نژاد و مذهب ثابت کنند که انسان هایی آزاداندیش، نیکوکار، رهایی بخش، انساندوست و متمدن هستند. این مهم تنها یک ادعا نیست، بلکه نشانه های آن را از کتب آسمانی تا تحقیقات تاریخی و آثار مورخان و مذهب شناسان نامدار جهان می توان دید.

بی تردید آنچه سبب شده است که جامعه یهودیان، ایران را «کنعان گمشده» خود بدانند، منش و روش انساندوستانه ایرانیان بوده است.

امروز اما، دیگر بانگ کورش کبیر، منادی صلح و برابری به گوش نمی رسد. دیگر در ادبیات کمتر سراغی از نام آوران ایران زمین، سرزمین صلح و دوستی، سرزمین عشق ورزی و آیین مهر، سرزمین رقص و شادی دیده می شود.  بر ایرانیان چه رفته است که به هر سو می نگریم صدایی علیه ایران به گوش می رسد. حتی کشورهایی که تا کنون با مدارا رفتار کرده بودند، این بار زشت ترین واژه ها را در گفتگو و بیانیه به کار بردند.

از 27 سال پیش به این سو، از زمانی که خمینی بذر کینه توزی و بدخواهی، خشم و تعصب در دل مردم ایران کاشت، آنها راه نفرت و کین می پویند. صلح دوستی و آشتی خواهی ایرانیان به نفرت و مرگ خواهی تبدیل شد. آنچه از سوی ملایان و رییس جمهوریشان به جامعه تحمیل می شود، چیزی جز کینه و ستیر و پرخاش نیست. کین توزی بخشی از سرشت حکومت ولایت فقیه در ایران است. حال آنکه سرشت انسان عمدتا با خشم و کین و ستیز مخالفت می ورزد. فرهنگ ایرانی همچون فردوسی هنگامی زندگی را اصیل می داند که همه چشم به همنوع داشته باشند تا سبب آزردگی و نگرانی انسان فراهم نشود:

میان ار ببستی به کین آوری                          به ایران نکردی کسی سروری

با کینه و ستیز، با بدخواهی و نفرت نمی توان حکومتی دائمی داشت.

امروز انزوای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ایران که زمامداران کنونی پیشبرنده آن هستند، ضربات جبران ناپدیری بر روند تحولات اجتماعی داخل کشور وارد آورده است. رژیم اسلامی در ایران کشور ما را به ستیزه جوترین کشور در نزد افکار عمومی جهان تبدیل کرده است. باید که دست به دست هم داد و ریشه  این کج اندیشی و کینه توزی و این سیاست های خانمان بر باد ده را از بُن برکند.

| © 2005 | | alefbe - journalist | | berlin | | germany |