◘ از سبزترين جای ِ وطن آمده‌ام

    با خاطره چای و چمن آمده‌ام

    مضمون ِ زُلالِ روزگارم عشق است

    در، بازكن ای سپيده! من آمده‌ام

◘ اينجايم و ريشه‌های ِ جانم آنجاست

    شادابی ِ باغ ِ ارغوانم آنجاست

    ديريست درين قفس، نَفَس می شَكَنم

    گر خاك شود تنم، روانم آنجاست

◘ تا كی به تمنّای ِ تو باشم ای خاك

   خُنياگر ِ غمهای تو باشم ای خاك

  با شادی ِ شعرهای خود می ‌خواهم

  يك مِصرعِ فردای تو باشم ای خاك

◘ امروز که شعر ِ ارغوان، دین ِ من است

    آیین ِ تو آیه ی نخستین ِ من است

    بگذار که بگذرد خزانت از باغ

    نام ِ تو خطابه بهارین ِ من است

◘ بگذار بهار از تو آغاز شود

   آوازِ خجسته ی تو، پرواز شود

   ای عاطفه ی شکفته، ما را بنواز!

   زیباست هر آنچه با تو دمساز شود

◘ در هر نَفَسی، صفای سبزم شده‌يی

   اين است كه ماجرای سبزم شده‌يی

   تا عشقِ مرا بهارها بسرايند

   ايران! ايران! صدای سبزم شده‌يی

◘ در سینه اگر هزار خنجر داریم

   اندیشه ی عاشقانه در سر داریم

   برگ ِ دل ِ ما بهار ِ بی مرگ شده ست

   بر گستره ی سپیده، بستر داریم

◘ اینک که تو با منی و من با گل سرخ

    همواره در آتش است با ما گل سرخ

    در شعرِ معطرش رها باید گشت

    شادا من و شادا تو و شادا گل سرخ

◘ غم نيست، دوباره قامت افراز و بخوان!

   جان را به اميد، شادمان ساز و بخوان!

   سرمست‌تر از سپيده برخيز و برقص!

   آتش به دلِ زمانه انداز و بخوان!