یک هفته و سه تصویر

ایران

ژورنالیست شماره دو/ 08 ژانویه 2005
 

بنی آدم  اعضای  یک   پیکرند

که  در آفرینش ز  یک  گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار

دگر   عضوها   را  نماند    قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی

نشاید  که  نامت   نهند  آدمی

بی اعتنایی جهان اسلام به فاجعه سونامی که صدها هزار کشته و گمشده و بی خانمان در اندونزی بزرگترین کشور مسلمان نشین جهان بر جای گذاشت، به شدت سبب شگفتی مردمان این سوی جهان گشت. آنان درک نمی کنند رهبران اسلامی که برای هر اتفاق سیاسی در «جهان اسلام» هیاهو بر پا می کنند چگونه در برابر نابودی هزاران مسلمان یا واکنشی از سر وظیفه نشان دادند و یا اصلا به روی خود نیاوردند.

تا کنون بیشترین کمکهای مادی و معنوی از سوی کشورهای غربی و نتیجتا از سوی مسیحیان صورت گرفته است. درست است که جهان اسلام شخصیتی چون پاپ ندارد تا مانند او برای قربانیان و بازماندگان از هر دین و مذهبی به دعا بپردازد و جهانیان را برای کمک به آنان تشویق کند، ولی این «بی غمی» از «محنت دیگران» را به  هیچ حسابی نباید گذاشت جز آنکه کسانی که ادعای مالکیت بر زمین دارند و می خواهند جهان را به زیر پرچم اسلام گرد آورند، به گفته سعدی شاعر گرانمایه ما ایرانیان اصلا شایسته نام «آدمی» نیستند.

از ثروت آل سعود که در سراسر جهان به مسجدسازی مشغول است و دست کم تا کنون پنهان و آشکار زیر بال تروریستهای اسلامی را می گرفت، سخنی نمی گوییم. به همین جمهوری اسلامی بنگرید که بر سر کمک به سازمان های تروریستی در عراق و فلسطین هیچ کس به دست و دلبازی آن نیست، ولی ساکنان کشورهای جنوب آسیا که سهل است، در کمک رسانی به بازماندگان زلزله بم نیزناتوانی خود را نشان داده است. هنوز بسیاری از مردم بم که شهر و دیار خود را رها نکرده و به نقاط دیگر کشور کوچ نکرده اند، در سرما و گرما در چادر بسر می برند و از امکانات کافی رفاهی و بهداشتی برخوردار نیستند. در عوض مسئولان مرتب درباره شهری که معلوم نیست در چه تاریخی قرار است در این منطقه بر پا شود لاف می زنند و انتظار دارند مردم از آنان موقعیت دشوار خود را فراموش کرده و از آنان به دلیل وعده هایشان سپاسگزار باشند.

در زلزله بم نیز  اگر کمک کشورهای غربی نمی بود، امکان نداشت جمهوری اسلامی بتواند بازماندگان را در همین چادرها نیز جای دهد. البته کسی انتظار نداشت امثال رژیم آخوندها دست در جیب کند و به مردم اندونزی و تایلند و سریلانکا یاری رساند. نه تنها چنین کاری لازم نبود، بلکه می گویند چراغی که در خانه رواست بر مسجد حرام است. آنها بهتر است ثروتی را که در کشور وجود دارد و اینک مانند ارث پدری در اختیار آنهاست برای حل مشکلات مردم ایران به کار برند. ولی دوری «جهان اسلام» که جمهوری اسلامی خود را سرمشق آن می شمارد از همبستگی عظیمی که به شکل پول و کالا و برگزاری مراسم یادبود و حتا سکوت شکل گرفت، یک بار دیگر نشان داد که بی اعتنایی به محنت دیگران واقعا شایسته صفت آدمیت نیست. این در حالیست که طبق آخرین خبرها گروههای اسلامی در اندونزی پس از یک هفته تأخیر و برداشته شدن برخی از مشکلات  ارتباطی به کوشش جامعه بین المللی، برای تبلیغات سیاسی به مناطق آسیب دیده هجوم آورده اند. هدف اصلی آنان این است که مانع محبوبیت آمریکاییان که تا کنون بیشترین کمک رسانی ها را از طریق دریا و هوا بر عهده گرفته اند در میان مردم منطقه شوند.

| © 2005 | | alefbe - journalist | | berlin | | germany |