یک هفته و سه تصویر

منطقه

ژورنالیست شماره دو/ 08 ژانویه 2005
 

آیا ترور بر انتخابات پیروز می شود؟

تروریستها قصد توقف ندارند. هر روز بر شمار کشتار می افزایند و همواره نیروهای انتظامی و مسئولان دولتی عراق نخستین هدف آنها هستند. آنها خوب می دانند آموزش نیروهای انتظامی و پلیس وقت و هزینه بسیار لازم دارد. آنها می دانند که در طول بیش از سی سال دیکتاتوری حزب بعث افرادی که بتوانند مسئولیت های کشوری و دولتی را برعهده گیرند آنقدر نیستند که بلافاصله پس از قتل هر کدام بتوان جای خالی آنان را پر کرد. آنها می دانند تا زمانی که عراق در خون و آتش باشد، تا زمانی که در عراق از امنیت خبری نباشد، مردم به سیاستمداران جدید اعتماد و عادت نخواهند کرد.

ولی بنا به گفته کارشناسان تعداد و تسلیحات تروریستها را نیز حدیست. هر اندازه هم که از کشورهای همسایه مانند سوریه و ایران به آنان کمک برسد، هر اندازه هم که صدام حسین برای آنان در گوشه و کنار عراق و در زیر زمین برای آنان اسلحه به جای گذاشته باشد، سرانجام روزی هم تروریستها و هم تسلیحاتشان به پایان خواهد رسید. تا آن زمان اما دوام آوردن و امید به آینده داشتن و مردم را به آینده بهتر نوید دادن وظیفه ای بس مشکل است. در حال حاضر علاوی نخست وزیر عراق وضعیت اضطراری را از روز پنجشنبه تا سی روز دیگر تمدید نموده است.

تردیدی نیست که انتخابات پارلمان عراق که قرار است روز سی ام ژانویه برگزار شود هدف کنونی تروریستهاست. آنان که ملغمه ای از طرفداران رژیم بعثی صدام و طرفداران سازمان القاعده هستند که از سوی جمهوری اسلامی و سوریه حمایت می شوند، اگرچه بر این گمانند که در «آرمانهای» خود با یکدیگر تفاوت دارند، ولی در عمل دست به دست یکدیگر داده اند تا نگذارند روز سی ام ژانویه کسی جرأت کند از خانه خود پای بیرون نهد.

انتقال قدرت از دست پل برمر حاکم آمریکایی به دولت موقت عراق دو روز پیش از موعد صورت گرفت تا نقشه تروریستها را نقش بر آب کند. این تغییر تاریخ بدون آنکه کسی از آن خبر داشته باشد موفقیت آمیز بود زیرا توافقی بین گردانندگان سیاست و جنگ بود. انتخابات را اما نمی توان بدون اطلاع مردم برگزار کرد.

اینک مردم عراق نیز مانند مردم افغانستان در برابر آزمونی سخت قرار گرفته اند. آنها باید دشواریهای این زمان را تاب بیاورند تا بتوانند در آینده ای که نمی تواند چندان دور باشد، با اعمال حق حاکمیت خود از امنیت و آسایش برخوردار شوند. ترور هرگز نخواهد توانست بر اراده ملی پیروز شود و مردم را مرعوب خود سازد. ولی مردم عراق نیز تنها زمانی در پیروزی بر دشواریها موفق خواهند بود که متحدین و تمامی کشورهای جهان از جمله اروپاییانی که مخالف جنگ بودند به یاری آنها ادامه داده و آنها را تنها نگذارند.

در میان همسایگان عراق، ایران و سوریه جای ویژه ای دارند. رژیم حاکم بر ایران حاضر نشد در اجلاس وزرای امور خارجه کشورهای همسایه عراق که هفته گذشته در امان پایتخت اردن برگزار شد شرکت کند و یک عضو وزارت خارجه را به این اجلاس فرستاد. حال آنکه همگان می دانند جمهوری  اسلامی با چه حساسیتی مسائل عراق را دنبال می کند و تا چه اندازه انتخابات و ثبات این کشور می تواند در وضعیت ایران نقش بازی کند. جمهوری اسلامی از یکسو با کمک به تروریستهای اسلامی تلاش می کند تا در انتخابات عراق نیز نقش مؤثر داشته باشد. رژیم ایران بر این گمان است که پیروزی شیعیان در انتخابات عراق می تواند از یک سو اهمیت جمهوری اسلامی را در منطقه و از سوی دیگر نقش آن را در رابطه با کشورهای غربی تحکیم و تثبیت کند. در حالی که گذشته از اختلاف تاریخی که بین عراقی های شیعه و عرب با ایرانی های شیعه وجود دارد، عراقی ها جنگ هشت ساله را نیز فراموش نکرده و آنها نیز مانند جمهوری اسلامی خود را مظلوم این جنگ می شمارند. در عین حال ممکن است جمهوری اسلامی خود را کعبه آمال مسلمانان جهان بداند لیکن در واقعیت  وضعیت ایران پس از عملکرد 26 ساله رژیم اسلامی و نیز کارنامه طالبان و  تروریسم اسلامی هیچ جایی برای جذابیت یک حکومت اسلامی باقی نمی گذارد.

تروریسم در عراق فقط قربانی می گیرد و سرانجام خود نیز مغلوب این حقیقت خواهد شد که با ترور هرگز به جایی نمی توان رسید و اگر ملتی اراده کند خود بر سرنوشت خویشتن حاکم شود، کشتار هر روزه نیز نمی تواند آن را از رسیدن به این هدف باز دارد.

| © 2005 | | alefbe - journalist | | berlin | | germany |