منطقه
ژورنالیست شماره یک/ 01 ژانویه 2005
امید آخرین چیزیست که می میرد
پس از حمله نظامی آمریکا و متحدانش به
افغانستان و سقوط طالبان در پاییز 2001 تروریست های اسلامی که در واقع کشور
افغانستان را خریده و به پایگاه اصلی آموزش و صدور تروریست به سراسر جهان
تبدیل کرده بودند، در کشورهای مختلف پراکنده شدند. عده زیادی از آنان به ایران،
چچن، پاکستان و نیز شمال عراق رفتند تا خود را برای حملات بعدی آماده کنند.
پس از آنکه حمله به عراق قطعی شد و پس از
آنکه رژیم صدام حسین با مداخله نظامی ساقط گشت، تروریست های اسلامی با همکاری
وفاداران حزب بعث تلاش کرده و می کنند تا نگذارند کار این کشور به سامان برسد.
عراق در حقیقت به آخرین نقطه اتکا و امید این گروه تبدیل شده است. افغانستان
چندی پیش انتخابات ریاست جمهوری را برگزار کرد و افغانی ها با وجود تمامی
دشواری های موجود می روند تا به تدریج سرنوشت خود و کشورشان را در دست بگیرند.
عراق قرار است نخستین انتخابات آزاد را در سی ام ژانویه 2005 برگزار نماید و
از همین رو عملیات تروریستی و انتحاری در عراق که عمدتا نیروهای انتظامی این
کشور را هدف قرار داده است، در روزهای اخیر شدت بی سابقه ای یافته است.
شکست دولت انتقالی عراق و آمریکا در مقابله با شورشیان و تروریسم لجام گسیخته
که در عراق پناه گرفته است، تنها امید مخالفان سیاست آمریکا در خاور میانه است.
چرا که حتا فلسطین پس از درگذشت یاسر عرفات با وجود عملیات پراکنده سازمان های
تروریستی می رود تا با انتخاب رهبران جدید گام تازه ای در تلاش برای برقراری
صلح بین دو ملت فلسطین و اسراییل بردارد. حتا سازمان های تروریستی همچون حماس
با پشتگرمی که از موفقیت در انتخابات محلی یافته اند، خود را برای شرکت در
انتخابات آماده می کنند.
واقعیت اما این است که اتفاقا به دلیل بی
ثباتی و عدم امنیت در این کشورها نمی توان رویدادهای روزمره را معیاری برای
حرکت های بعدی در نظر گرفت. در این کشورها همواره همه چیز در معرض جابجایی قرار
دارد و همین امر موضوع دستیابی مردم این سرزمین های دردمند را به یک زندگی بی
دغدغه و یک ساختار سیاسی مدرن که حقوق آنان را به رسمیت بشناسد و آنها را در
عرصه های مختلف به بازی بگیرد، با مشکلات متعدد روبرو می کند. وضعیت سیاسی،
اقتصادی و اجتماعی در این کشورها مانند کلاف سر در گم است. همه چیز به هم مربوط
می شود و بدون هر یک از آنان نمی توان گره از دیگری گشود. شاید به همین دلیل
حمایت و یاری کشورهای دیگر به ویژه اروپا و آمریکا نقش تعیین کننده در حل
مشکلات خاورمیانه بازی می کند.
می گویند امید آخرین چیزیست که می میرد.
چندان بیجا نگفته اند وگرنه چگونه انسان می توانست پس از این همه مصیبت و نکبت
باز هم چنان به آینده، به رهبران جدید، به کمک کشورهای دوست و به نیروی فرسوده
خویش امید ببندد تا بلکه عفونت واپسماندگی و خودکامگی و خشونت و تروریسم از این
منطقه رخت بر بندد و زندگی چنان شود که شایسته هر انسان است؟
|
