یک هفته و سه تصویر

ایران

ژورنالیست شماره هجده/ 30 آوریل 2005
 

انتخابات ریاست جمهوری هم بهانه و هم فرصت

رفسنجانی در نماز جمعه به آمریکا و اسراییل پیام فرستاد که «بهتر است با هم حرف بزنیم و کار کنیم». نکته اصلی خطبه نماز جمعه این هفته در تهران که توسط رفسنجانی برگزار شد، بر روی انتخابات ریاست جمهوری و فشارهای جامعه جهانی و به ویژه ایالات متحده آمریکا قرار داشت.

ابتدا بخش هایی از این خطبه را بخوانیم. رفسنجانی گفت: «امروز آمریکا تا حدی گستاخ شده که در پارلمان خود علیه نظام اسلامی بودجه تصویب می کند. این یک مداخله ای است که در فضای جهانی به هیچ وجه پذیرفته شده نیست... غربی ها نمی خواهند ایران این صنعت ارزشمند [تکنولوژی هسته ای] را داشته باشد لذا نمی گذارند حتا از این صنعت استفاده صلح آمیز کند. این در حالیست که هیچ دولتی نمی تواند حق کشور را سلب کند و امضا بدهد که از حق خود صرفنظر می کنم... آمریکا می خواهد مشارکت مردم در عرصه انتخابات کم باشد و همه تلاشش این است که کارشکنی و دلسردی ایجاد کند. فکر می کند اگر حضور مردم در پای صندوق های رأی کم باشد بین نظام و مردم فاصله افتاده است... آمریکا می داند شخصی که با رأی کم رییس جمهور شود برایش سخت است به عنوان نماینده مردم از طرف آنها سخن بگویند. این در حالیست است که از لحاظ قانونی هیچ مشکلی در این زمینه  وجود ندارد. هم چنین آمریکا به دنبال این است که تنش را در انتخابات ریاست جمهوری تشدید کند. لذا در این موقعیت عقل حکم می کند ما نقطه مقابل این اهداف حرکت کنیم... امسال، سالی نیست که کسانی که نسبت به مسایل مملکت بی تفاوتند، بی تفاوتی خود را در پای صندوق های رأی نشان دهند و این در حالیست که نظام هم باید شرایط رأی دادن آزاد را برای مردم فراهم کند. باید تلاش کنیم نتیجه انتخابات مان یک رییس جمهور با رأی بالا باشد که در جوامع بشری مردم بتوانند آن را نماینده قانونی خود بدانند... باید امسال با یک اتحاد و هماهنگی در صحنه جهانی حضور داشته باشیم و باید همه کارها را با همدلی حل کنیم چرا که اگر چنین مسئله ای اتفاق بیفتد همه تهدیدها و ارعاب ها به خوبی خنثی شده و نوک حمله آمریکا و اجانب به سمت خود آنها می چرخد... اینکه برخی به این فکر بیفتند که آمریکا می خواهد ایران را از خود داشته باشد فکر خامی است. امروز نیروهای عظیم بسیجی، ارتش و سپاه آماده جهادند و اطلاعات ما تا عمق وجود آنها می رسد. ما حق نداریم احساس ضعف کنیم و در کنار آن دشمن باید هشیار باشد که این ملت ذلیل نیست.... ما آماده ایم اگر کسی سئوال دارد جواب دهیم اما آماده نیستیم تحمیل ها و زورگویی ها را بپذیریم... [خطاب به آمریکا و اسراییل] طرف شما یک ملت غیور، مسلمان معتقد و آگاه به خود است. به جای زورگویی بهتر است با هم حرف بزنیم و کار کنیم و اگر ابهامی وجود دارد، برطرف کنیم. نه شما بخواهید که ملتی را تحقیر کنید و ما نیز نباید برای کسی مزاحمت ایجاد کنیم.»

در سراسر سخنان بالا از یکسو نگرانی از چگونگی برگزاری انتخابات موج می زند و از سوی دیگر تلاش می شود با سخنان دو پهلو با دادن چراغ سبز از فشاری که به ویژه از سوی آمریکا بر رژیم وارد می آید، کاسته شود.

در عین حال برخی سخنان تکراری که توسط اغلب زمامداران رژیم در زمینه فاصله بین مردم و نظام و ایجاد تنش در انتخابات ریاست جمهوری و امثالهم یا نشان دهنده بی خبری آنان از واقعیات روشن جامعه است و یا آنها از واقعیت به خوبی با خبرند و وارونه جلوه دادن آن را وظیفه خود می شمارند. او نیز مانند بقیه زمامداران رژیم واژه «ملت» را به جای «نظام» به کار می برد و در حالی که از یک سو هشدار می دهد که «ملت» ذلیل نیست، از سوی دیگر «دشمنان» را با «نیروهای عظیم بسیجی، ارتش و سپاه» تهدید می کند و جرأت نمی کند از مقابله «ملت» سخن بگوید. به راستی نیز، هنگامی که موجودیت حکومت اسلامی در خطر باشد، کدام ایرانی به دفاع از نظامی برخواهد خاست که تنها ارمغان آن سرکوب و ویرانی و بی آبرویی جهانی بوده است؟ این را رفسنجانی به خوبی می داند. از همین رو با اینکه شمار زیادی خود را نامزد ریاست جمهوری کرده اند، وی هنوز فرد شایسته را نیافته است تا از نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری منصرف گردد! رفسنجانی خود را تنها فرد لایقی می شمارد که در عرصه خارجی می تواند با غرب و آمریکا وارد معامله شود و در عرصه داخلی با وعده و وعیدهایی که در مورد بهبود اقتصاد و مطبوعات به عنوان «رکن چهارم دموکراسی» می دهد بتواند بحران همه جانبه ای را که رژیم در آن دست و پا می زند برای مدتی مهار کند.

مهم ترین شعار جمهوری اسلامی در تمام طول حکومتش «خدا بزرگ است» بوده است و هر بار از این انتخابات تا آن انتخابات، از جنگ تا سازندگی، از استحاله تا اصلاحات با همین شعار «خدا بزرگ است» کار خود را پیش برده است. از این رو انتخابات ریاست جمهوری آینده، برای زمامداران اصلی رژیم یک بهانه و یک فرصت برای آغاز یک «خدا بزرگ است» دیگر است تا این بار سنگین را یک بار دیگر از زمین بلند کند. ولی مسئله اینجاست که آیا این بار قادر خواهد بود آن را بلند کند؟ و اگر بلند کرد، آیا فرصت خواهد داشت آن را بر زمین بگذارد؟!

| © 2005 | | alefbe - journalist | | berlin | | germany |