جهان
ژورنالیست شماره هجده/ 30 آوریل 2005
نوزدهمین سالگرد فاجعه چرنوبیل
جاه طلبی های اتمی همواره
برای مردم کشورهایی که حکومت هایشان با
اهداف مختلف اقدام به برپایی نیروگاه های هسته ای می نمایند، بیشتر با مرگ و
فلاکت همراه بوده است. در روز 26 مارس 1986 خبر انفجار رآکتور شماره 4 در
تأسیسات چرنوبیل واقع در اتحاد شوروی سابق جهان را تکان داد. حکومت وقت شوروی
ابتدا تلاش نمود تا دامنه فاجعه را ناچیز جلوه دهد. لیکن اتحاد شوروی در آن
سالها در شرایطی بسر می برد که دیوار آهنینش می رفت تا برای همیشه فرو افتد و
نمی توانست از پخش خبر و بازتاب دامنه فاجعه جلوگیری کند.
از آن زمان تا کنون تنها در جمهوری
اوکرایین حدود 4400 نفر در اثر بیماری های ناشی از تشعشات رادیوآکتیو جان خود
را از دست داده اند. تشعشعات انفجار چرنوبیل حتا به آلمان نیز رسید. این
تأسیسات سرانجام در دسامبر سال 2004 بسته شد و با دیوار بتونی سطح آن را
پوشاندند.
در نوزدهمین سالگرد این فاجعه شمار زیادی
از مردم در جمهوری های روسیه سفید (بلاروس) و اوکرایین یاد قربانیان را با گل و
گردهمایی گرامی داشتند. گفتنی است که تأسیسات چرنوبیل در منطقه ای به دور از
مناطق مسکونی مردم برپا شده بود. رژیم جمهوری اسلامی در ایران چه بسا به عمد و
جهت جلوگیری از حمله نظامی به این تأسیسات، نیروگاه های اتمی را در نزدیکی
شهرها بر پا داشته است که هر حادثه ناگواری می تواند سطح وسیعی از محل
زندگی ساکنان منطقه را آلوده سازد و این در حالیست که مرگ تنها حادثه ناشی از
تشعشات رادیوآکتیو نیست. اثر این تشعشات می تواند تا نسل های بعد نیز بر انسان
و گیاه و حیوان اثر بگذارد و سبب معلولیت های جسمی و ذهنی گردد.
اینک سالهاست که دانشمندان اتحاد شوروی
سابق و نیز دولت روسیه دانش و امکانات هسته ای خود را در برابر میلیاردها دلاری
که دریافت می کنند، در اختیار جمهوری اسلامی می نهند. برای روسیه که در تاریخ
معاصر ایران همواره نقشی ویرانگر و منفی داشته است، تفاوتی نمی کند که
میلیاردها دلار را از این راه به دست آورد و یا پس از نابودی این تأسیسات به هر
دلیلی، از جمله حمله نظامی، یک بار دیگر از راه برپایی دوباره آنها به جیب
بزند! به همین اندازه وقوع هر فاجعه ای مشابه چرنوبیل در ایران، برای زمامداران
روسیه ذره ای اهمیت ندارد.
|
