یک هفته و سه تصویر

ایران

ژورنالیست شماره هفده / 23 آوریل 2005

دختران زیتون؟!

زیتون گیاه صلح و دوستی است. کبوتر صلح شاخه زیتون به منقار و مسیح پیامبر دوستی و بردباری تاجی از شاخه زیتون بر سر دارد. در جمهوری اسلامی اما نه تنها مفاهیم سیاسی و حقوقی از محتوا تهی شده و وارونه گشته اند، حتا نمادها و اسطورها نیز از دستبرد خشونت و انتقام رژیم در امان نیست. از همین رو زیتون به علامت ترور انتحاری تبدیل می شود. آن هم توسط دختران و زنانی که ظاهرا باید بهشت را زیر پای خود داشته باشند و معلوم نیست کدام خداست که بهشت را چنین رایگان در اختیار کسانی قرار می دهد که از یک سو با خودکشی قوانین دین خود را زیر پا می نهند و از سوی دیگر با ریختن خون زن و مرد و پیر و جوان و کودک خود را «شهید» و برتر از دیگران می شمارد.

هفته گذشته گروهی به اسم «ستاد پاسداشت شهدای نهضت جهانی اسلام» با برگزاری همايشی با عنوان "دختران زيتون» از دختران و زنان ايرانی که برای اجرای عمليات انتحاری اعلام آمادگی کرده اند ثبت نام کرد. هدف این همایش نه با «زیتون» همخوانی دارد و نه با لطافت و مهربانی زنانه و دخترانه که نقش آنان همواره با احساس مادری و عشق و طبیعت پیوند زده می شود.

گردانندگان این همایش در ظاهر می خواهند از خون زنان فلسطینی که در عملیات انتحاری خود و دیگران را به کشتن داده اند، حمایت کنند. لیکن واقعیت این است که اینان کسی جز سوء استفاده کنندگان و به گفته احمد کسروی «دکانداران دین» نیستند که از احساسات مذهبی مردم به سود جیب و قدرت خود استفاده می کنند. آيت‌ الله حسين نوری همدانی، از مراجع تقليد شيعه که "عمليات استشهادی» را جايز و «جهاد در راه خدا" اعلام نموده است، یکی از همان دکانداران است.

جالب اینجاست که در ميان شرکت کنندگان این مراسم، نمايندگان زن مجلس اسلامی، از جمله فاطمه آليا، عفت شريعتی، لاله افتخاری، عشرت شايق و زنان «اصلاح طلب» مانند زهرا شجاعی، مشاور رئيس جمهور در امور زنان و نیز زهرا مصطفوی، دختر روح الله خمينی، بنيانگذار جمهوری اسلامی و دبيرکل جمعيت زنان جمهوری اسلامی حضور داشتند. کافیست نگاهی به چهره و مواضع این زنان انداخت تا دریافت تا چه اندازه از زنانگی و زیتون، از «دختران زیتون» به دور هستند.

این زنان بازیچه مردان اگرچه از نظر بیولوژی «مؤنث» هستند، لیکن در فکر و سیاست و عمل «مذکر» ند و نهادن نام «دختران زیتون» بر آنان تنها یک شوخی تلخ است که مشابهش در جمهوری اسلامی به فراوانی یافت می شود.