جهان
ژورنالیست شماره هفده / 23 آوریل 2005
صد و پنجاه میلیون کودک بدون
آموزش ابتدایی
جهان ما ثروتمند است.
جهانیان به پیشرفت خود در همه زمینه ها می بالند. تکنولوژی و صنعت از یک سو،
دموکراسی و حقوق بشر از سوی دیگر. جهان ما اما به شدت نا عادلانه است. برخی
تصویرها از آفریا گرفته تا آسیا و آمریکای لاتین و حتا در قلب کشورهای پیشرفته
و آزاد با این جهان ثروتمند و پر ادعا نمی خواند.
يونيسف صندوق کودکان
سازمان ملل متحد در گزارشی با عنوان «پیشرفت برای کودکان» در مورد دستيابی به
هدف برخورداری تمامی کودکان از آموزش ابتدايی در آينده نزديک ابراز نوميدی کرده
و تأکید کرده است رسيدن به هدف تامين خدمات آموزش ابتدايی برای تمامی کودکان در
سرتاسر جهان تا سال 2015 ميلادی، یعنی تا ده سال ديگر، به جهشی غول آسا نياز
دارد. اگرچه در این گزارش از پیشرفت هایی نیز در زمینه خدمات آموزشی در برخی
کشورهای جهان سخن رفته است.
یکی از نکاتی که یونیسف در
گزارش خود بر آن انگشت می نهد افزایش
شمار دخترانی است که در سال های اخير در
مدارس ابتدايی ثبت نام کرده اند. با اينهمه، هنوز حدود صد و پنجاه ميليون کودک
در سنین آموزش، در سراسر جهان از آموزش ابتدايی محروم هستند که اکثريت آنان را
دختران تشکيل می دهند. این کشورها عمدتا در جنوب آسیا، آفریقا و خاورمیانه قرار
دارند.
يونيسف تاکيد
کرده است
برای گسترش
آموزش ابتدايی در اين مناطق
لازم است برنامه های اضطراری به اجرا گذاشته شود.
سالی نیست که رهبران کشورهای قدرتمند و
ثروتمند جهان دور هم جمع نشوند تا به مسائل سیاسی، اقتصادی و اجتماعی جهان
سامان ببخشند. سالی نیست که هر بار بر عقب ماندگی بسیاری از کشورهای جهان و
ضرورت آموزش و کمک های مادی و معنوی به این کشورها زیاده سخن نرود. و در سالهای
اخیر، روزی نیست که بر ارتباط گسترش و پیوند نیروی محرکه تروریسم با کمبود
آموزش و فقر در این کشورها تأکید نگردد. لیکن ظاهرا کمک به کشورهای در حال
توسعه و عقب مانده برای کشورهای پیشرفته جهان، بیش از هر چیز یک نمایش
خیرخواهانه است.
با توجه به افزایش جمعیت در کشورهای
پیشرفته و کنترل و حتا کاهش جمعیت در کشورهای صنعتی و مدرن، می توان تصور کرد
عدم توازن «شمال و جنوب» در سالهای آینده بیش از پیش تأثیرات منفی خود را
بر صلح و امنیت جهان به جای خواهد نهاد. آموزش پایه و بنیاد پیشرفت فردی و
اجتماعی است. نمی توان از میلیونها انسانی که از امکانات لازم برخوردار نیستند،
انتظار داشت شاهد خاموش بریز و بپاش های «شمال» باشند و به اشکال گوناگون، از
جمله روی آوردن به اقدامات مأیوسانه مانند تروریسم، یا مهاجرت به کشورهای مرفه،
واکنش نشان ندهند. سازمان ملل چاره ای ندارد در این زمینه نیز با ایجاد تعهدات
قابل پیگیری برای کشورهای مرفه، دست به اصلاحات بنیادین بزند.
|
