ایران
ژورنالیست شماره یازده/ 12 مارس
05
سیاست یک بام و دو هوای برخی
جمهوری خواهان
بیانیه 565 نفر نه تنها هیچ تناقضی با طرح
همه پرسی ندارد، بلکه دنباله ضروری و همراه آن است و این را از این نکته آشکار
می توان دریافت که از یک سو نام مبتکران طرح رفراندوم در پای این بیانیه دیده
می شود و از سوی دیگر کسانی که به تمسخر و تحریف طرح رفراندوم پرداختند و نیز
افراد «اپوزیسیون قانونی» که با این طرح مخالفت کرده و هم اکنون بر خلاف
توقع و خواست اکثریت ایرانیان، مشغول آماده ساختن خود برای شرکت در انتخابات
ریاست جمهوری نهم هستند، حاضر به تأیید و امضای آن نشده اند.
این در حالیست که برخی از افراد به اصطلاح
اپوزیسیون در خارج از کشور که در عمل جمهوری خواهان ایدئولوژیک را تشکیل می
دهند، از یک سو به جنگ طرح رفراندوم برخاستند، و از سوی دیگر نام خود را زیر
بیانیه 565 نفر در کنار نام مبتکران طرح همه پرسی نشانده اند و از سوی سوم
اینان نیز خود را برای انتخابات ریاست جمهوری در رژیم ملایان آماده می کنند!
برخی از این جمهوری خواهان پیشنهاد کرده
اند با «اپوزیسیون قانونی» در «داخل» یک کاندیدای مشترک اعلام کنند و مردم را
فرا بخوانند تا به حمایت از این کاندیدای مشترک در انتخابات شرکت کنند. تو گویی
تا کنون بازار انتخابات در جمهوری اسلامی در سالهای اخیر به این علت کساد شده
بود که «اپوزیسیون تقلبی» در آن شرکت نداشت و دست در دست «اپوزیسیون قانونی»
نهاده بود تا به هر شکلی که شده از پیشرفت رویدادها به سوی یک تغییر بنیادین در
ایران جلوگیری نماید.
این افراد مطلقا خود را موظف نمی دانند
درباره تناقضات فکری و عملی خود توضیح بدهند. آیا آنها واقعا خواهان تغییر
قانون اساسی هستند؟ اگر به ادعای ایشان چنین است، چگونه می خواهند نامزد مشترک
برای مقامی بدهند که شرط اصلی نامزدی وی التزام به همین قانون اساسی است؟ اگر
آنها با طرح رفراندوم مخالف هستند، و یکی از دلایل مهم خود را عدم مرزبندی با
مشروطه خواهان می دانند و توقع دارند که پیشاپیش مردم بر آنان صحه بگذارند و
برای وجود بی بدیل آنان به کوچه و خیابان بریزند، چگونه است که به حمایت از
بیانیه 565 نفر برخاسته اند که آینده ایران را به «رأی و اراده ملی» واگذار
کرده است؟ اگر حمایت آنان از این بیانیه یک بازی سیاسی و فرصت طلبانه نیست تا
در آینده بتوانند مانند شتر مرغ ادعای خود را عوض کنند، از کجا و کدام جمله و
ارزیابی این بیانیه به این نتیجه رسیده اند که می توان برای رسیدن به خواستهای
بیانیه در عین حال در انتخابات ریاست جمهوری نیز فعالانه و با «کاندیدای مشترک»
شرکت کرد؟!
گاه شتاب و موج رویدادهای تاریخی دامنه ای
می یابد که حتا فرصت طلبان را نیز دچار سرگیجه می سازد. این سیاست یک بام و دو
هوا را که بر مماشات و جلوگیری از بروز تغییرات بنیادین در ایران تکیه دارد،
تنها می توان با چنین سرگیجه ای توضیح داد که حاصل تحولات مبارکی است که منطقه
را در می نوردد و «خلق های ستمدیده» را امیدوار می کند و «امپریالیسم آمریکا»
نه «دشمن اصلی» که پشتیبان اصلی آن است.
|
