ایران
ژورنالیست شماره ده/ 05 مارس 05
اتم، اتم تا پیروزی!
پس از آنکه جمهوری اسلامی با شعار «جنگ،
جنگ تا پیروزی» جنگی را که می توانست دو سال بیشتر دوام نداشته باشد، به هشت
سال کشانید و دست از پا درازتر مجبور شد «جام زهر» را بنوشد و قطعنامه 598
شورای امنیت سازمان ملل را امضا کند، اینک پس از پانزده سال همان شعار را به
شکلی دیگر سر داده است: اتم، اتم تا پیروزی!
تردیدی نیست که جامعه بین المللی در برابر
پافشاری زمامداران جمهوری اسلامی بر سر برنامه های اتمی خود کوتاه نخواهد آمد.
هر روز که می گذرد لحن اروپا و نیز آژانس بین المللی انرژی اتم تندتر و صریح تر
می شود. در این هم تردیدی نیست که بازنده نهایی کسی جز رژیم اسلامی در ایران
نخواهد بود. زیرا حکومت ایران دو راه بیشتر در پیش ندارد: یا باید از برنامه
های اتمی دست بردارد، و یا اینکه همچون کره شمالی بر آن اصرار ورزیده، از پیمان
منع گسترش سلاحهای کشتار اتمی خارج شده، و به فعالیت های خود ادامه دهد.
لیکن هیچ کدام از این دو راه بقای رژیم را
که بمب اتم را به همین منظور می خواهد، تضمین نمی کند. وضعیت سیاسی، اقتصادی و
اجتماعی در ایران به گونه ای است که رژیم خطر جدی را باید از سوی مردم احساس
کند و نه از سوی آمریکا و حمله نظامی. از سوی دیگر، در پیش گرفتن راه کره شمالی
که بی شک با تحریم اقتصادی و انزوای بین المللی همراه خواهد بود، بیش از پیش
مردم را در برابر رژیم جمهوری اسلامی قرار می دهد.
گسترش نارضایتی عمومی و فراگردی که در جهت
یکپارچگی مخالفان رژیم آغاز شده است، به زمامداران جمهوری اسلامی فرصت نخواهد
داد تا برنامه اتمی خود را به مرحله ای برساند که بتواند هم در برابر مردم و هم
در برابر جامعه بین المللی بایستد.
اگر جمهوری اسلامی در تابستان 1367 با
امضای قطعنامه 598 «جام زهر» را سر کشید تا زنده بماند، این بار جام زهر اتمی
به ادامه حیاتش منجر نخواهد شد. جمهوری اسلامی مانند همه حکومت های خودکامه به
مرحله ای رسیده است که نه راه پیش دارد و نه راه پس. اگر خرد به خرج دهد می
تواند بدون آشوب و خونریزی، تغییراتی را که در پیش است پذیرا شده و
دست کم در این زمینه نام نیک از خود بر جای دهد. لیکن اگر همچنان مانند بیست و
شش سال گذشته گمان کند می تواند حریف مردم و جهان شود، جز اینکه تغییرات
ناگزیری را که در پیش است با خون و خشونت عجین سازد، کار دیگری نکرده است.
سرنوشت «اتم، اتم تا پیروزی» درست مانند
شعار «جنگ، جنگ تا پیروزی» چیزی جز شکست نیست.
|
